Inleefreis

Dagboek inleefreis
8 KLJ’ers zijn van 27 juli t.e.m. 8 augustus op inleefreis in Tanzania. Via deze pagina kan je hun avonturen en belevenissen volgen. We kunnen niet garanderen dat er elke dag een nieuwe boodschap verschijnt, want soms verblijven we in kleine dorpjes of bij de Tanzaniaanse bevolking zelf en beschikken we niet over een degelijke internetverbinding

Dag 19 en 20: the long journey home

Omdat een verhaal zonder einde een beetje is als een pintje zonder kraag toch ook nog even een kort verslagje van onze reis huiswaarts. Op onze laatste ochtend in Zanzibar lekker uitgeslapen en dan rustig tassen gemaakt, nog wat rondgetjoekt en dan om 12.30u de taxi in naar de luchthaven. Vliegtuig richting Nairobi vertrok om 15u en na tussenstoppen in Dar el Salaam en Kilimanjaro stapten we deze keer van de eerste keer correct uit in Nairobi. Bagage oppikken, terminaltje buiten en ander terminaltje terug binnen. Probleempje: vlucht naar Schiphol vertrekt pas om 8.10u  ‘s anderendaags ‘ smorgens. Omdat we door al ons gebras stillekesaan wel echt helemaal blut zijn besluiten we om gewoon de nacht door te brengen in de luchthaven. Eerst een aantal bijzonder gezellige (lees stomvervelende) uurtjes in de tochtige hal, daarna, dankzij een vriendelijke dame van KLM die onze bagage al om 23.30u wilt inchechen, voorbij de douane in de tax-free zone. Een kort moment van extase, want hier kan je ook iets te eten krijgen (we waren een beetje vergeten dat eten wel leuk is als je van ‘s midags al onderweg bent ). Er werd gekozen voor sandwiches en grote stukken heerlijke  chocolade-fudge-pie. Hierna een bankje bemachtigd en dan begon het lange wachten op het opengaan van de gate. Enkele pogingen ondernomen om te slapen (alleen bij Roland echt sucesvol) en dan rond 6.30u door de gate en uiteindelijk het vliegtuig op. Vliegtuig is deze keer van Kenia Aerways (“the pride of Afrika”) en we worden redelijk gesoigneerd (wel iets minder dan KLM, maar na onze luchthavenuurtjes zijn we een pak minder kieskeurig). Op het vliegtuig opnieuw heroische pogingen om te slapen (opnieuw vooral benjamin ronald - die ondertussen tot renald herdoopt is - succesvol, zou dat iets met de leeftijd te maken hebben? ). Voorspoedige vlucht naar Schiphol, korte tussenstop bij de burger king (om de overstap naar de westerse wereld dadelijk duidelijk te maken) en hup, de thalys op naar Antwerpen. Op de trein een emotioneel afscheid (eigenlijk waren we stillkesaan elkaar wel stevig beu gezien ) et voila c’est ça, zo eindigt ook voor de laatste volhouders het Tanzania avontuur.

We danken u, beste lezer voor uw veelvuldige bezoekjes aan onze blog en wees gerust we komen u zeker nog lastigvallen met duizenden wondermooie foto’s en alle strafe verhalen die we hier niet mochten publiceren .

groetjes

Wouter, KLJ Tanzania

Dag 18: Dol-fijn

Vandaag waren we weer vroeg uit de veren. Om 8 uur werden we opgepikt aan het Karibu Zanzibar Hotel (ons oude hotel) door de mensen van Classic Zanzibar Safari. Dankzij ons wonderbaarlijke orientatievermogen ( en aangezien Stonetown amper 0,25 vierkante km groot is) vonden we onze weg doorheen de talloze steegjes. Toen vertrokken we naar de meest zuidelijke tip van Zanzibar. De storm van gisteren was nog niet helemaal voorbij: veel wind en hoge golven. Niet dat we ons daar veel van aantrokken. We kropen met 9 man in een klein bootje en zetten koers richting de… dolfijnen! Tenminste, toen onze kapitein een klein technisch probleempje had opgelost. We hadden nog geen motor, hakuna matata, gewoon even die van de buren lenen. We waren niet de enigen die op jacht gingen naar dolfijnen. Maar wat wel opviel was het feit dat wij de enigen zonder reddingsvest waren, en met golven van 2 meter hoog leken die geen overbodige luxe.  Na enkele minuten zagen we onze eerste dolfijnen. Onze kapiteindat we er in konden springen als we wouden. Are you sure we can jump in, with these waves? Yeah sure, hakuna matata. Op hoop van zegen sprongen we het water in. Maar toen we er eenmaal we inzaten waren we onze zorgen snel vergeten. We dachten nog maar aan 1 ding: dolfijnen. Hoewel er veel dolfijnen rondzwommen bleek het niet zo makkelijk te zijn om ze ook van dichtbij te bekijken. Die dingen gaan echt snel! Wouter had geluk en heeft er eentje op een meter afstand gezien. Er is wel een zeeslang praktisch aan mijn oor komen knabbelen ( de kapitein zei dat het gewoon een aal was, maar zeeslang klinkt cooler) maar dolfijnen, nope. Na enkele uren keerden we terug en aten iets ( Willem vond dat niet echt erg, die hoge golven waren hem niet echt goed bekomen). Daarna vertrokken wenaar Jozani forest, waar de uiterst zeldzame Rode Colobusaapjes leven (komen enkel op Zanzibar voor). Na een stevige wandeling door het bos en de mangrove (en talloze fotos van de aapjes, waaronder drie specimen van de homo niet zo sapiens -wij dus) trokken we opnieuw richting Stonetown. Daar hebben we nog wat rondgedwaald tot de zon onder ging en de restaurantjes openden (het is namelijk Ramadan). We zijn nog eens langs het plaatselijke marktje gepasseerd voor onze allerlaatste choco pizza met banaan of mango. Onze goeie vriend Ali trakteerde ons nog op een vissate. Uiteindelijk kozen we er toch voor om iets bij de plaatselijke Indier te gaan eten (ondanks Ali zijn charmeoffensief). Het was er dik in orde. Daarna trokken we naar het internetcafe om deze -waarschijnlijk allerlaatste- blog te schrijvenSlaapwel.

Ronald Van Crombrugge, KLJ Merchtem

Dag 17 blub ik ben een vis

vroeg uit de veren en wat merken we? het regent hier potvolkoffie! En net op de dag dat we een exotische duikexcursie naar een atol aan de andere kant van het eiland hebben gepland. Na afscheid te hebben genomen van Kurt (die vandaag terug huiswaarts vertrekt) heronderhandelen we onze trip met onze duikinstructeurs (en worden we achterafgezien waarschijnlijk behoorlijk gerold): we gaan duiken bij een rif vlak voor de kust. Zo gezegd zo gedaan: met typisch lokaal bootje uitgvaren, uitgebreide uitleg (toch wel zeker 1 minuut) en dan ondergetekende als eerste het ruime sop in. Na een korte instructiesessie kwam Willem er ook bij en werd er een mooie duik van een dik half uurtje begonnen (Ronald moest nog even wachten want de instructeur kon maar twee kerels van ons kaliber per keer aan). Bijzonder leuk: mooie visjes in een breed kleurenpallet, koraal dat verdacht veel op rots lijkt en een paar bijzondere plantjes. achteraf voelden we ons wel een beetje misselijk (bij mij ging dit vlug over, bij willem heeft dit toch een tweetal uurtjes geduurd). Na de middag nog wat gelanterfant op het strand, en dan busje terug naar Stonetown. Hotelletje gezocht (heel bescheiden want door al die decadentie zijn de centjes bijna op en nog lekker visje gegeten. Slaapwel

Wouter Hoes, KLJ Oostham

Dag 16 up north

Nog wat rondgezworven door Stonetown. Op de  lokale markt leerden we dat nootmuskaat prima dienst kan doen als Afrodisiacum (Ronald leek bijzonder geintresseerd . Bezoek aan de vroegere slavenmarkt> Op deze locatie staat nu een kerk waarvan het altaar net boven de plaats staat waar vroeger de slaven met de zweep kregen. Nadien nog wat geshopt (oa nog twee paar maasai schoenen) en dan op busje gestapt richting ras nungwi (uiterste noordpuntvan Zanzibar). Onze chauffeurs reden alsof hun leven ervan af hing, helaas hing dat van ons erbij, dus we hebben toch enkele druppeltjes angstzweet voelen over onze ruggen glijden. Ingechecked in Amaan Lodges (aan de dure kant, maar dik in orde). We voelen ons hoelanger hoe minder inleefreiziger en meer toerist. Lekker zwempje gedaan in de oceaan (paradijselijk strand met parelwit zand en wuivende palmbomen) en nadien uitgerust op het strand. Even later op de vlucht voor het opkomende water (Kurt was iets te traag met natte handdoek en t-shirt tot gevolg). Dan maar onze toevlucht gezocht in het restaurant met zicht op een majestueuze zonsondergang en daar in ware bourgondische stijl een cocktail en een lokaal menuutje naar binnen gewerkt (U merkt dat onze levensstijl stilletjesaan decadent wordt . Achteraf nog een gezellig potje kingen op ons terras en dan bedje in.

Wouter KLJ Oostham

Dag 15: Pilli pilli hoh-hoh

Spice tour door Zanzibar: rondleiding op lokale kruidenboerderij, we zagen, proefden en roken onder andere komijn, perperbolletjes, appelsienen, rode pilli pilli pepertjes (hot hot hot!!!) en natuurlijk kruidnagel (prima voor zuiverend theetje, een echte aanrader). ‘s Middags lunch (rijst zonder vlees, oooooh) en dan kort bezoekje aan slavengrot en iets langer zwempartijtje aan een paradijselijk strand. Hoe mooi kan het leven toch zijn. Na een kort dutje op de terugweg, de rest van de week gepland (serieus afgepingeld, Stephanie zou trots geweest zijn) en dan genoten van een overheerlijke chocolade brownie (Kristien, dit zou je geweldig gevonden hebben). Net lekker visjes gegeten (met een stevige pillipilli hoh-hoh ervaring voor Ronald) en een stevig dessertje achteraf. Nu op stom qwerty-toetsenbord de blog wat aanvullen.

Dag 14: Reis naar Zanzibar

Belachelijk vroeg opgestaan (6 uur) om op tijd de vlucht naar Zanzibar te halen. Uiteindelijk veel te vroeg op de luchthaven. Vliegtuigje was klein maar gezellig (19 plaatsen + 2 voor de piloten). Na een uurtje vliegen (met zicht op de Kilimanjaro) kwamen we aan in Zanzibar, of dat dachten we toch. Toen we een taxi probeerden te vinden, maakten de chauffeurs ons er op attent dat we eigenlijk in Dar el Salaam waren. Gelukkig was onze luxejet nog niet vertrokken (wss omdat de helft van de passagiers ontbrak). Na nog een kwartiertje vliegen, waren we wel op Zanzibar Airport: Stralende hemel, 30 graden. Ingecheckt in een hotel en dan op zwerftocht in Stone Town (historisch centrum van Zanzibar stad) = bijzonder gezellig. ‘s Avonds typisch Zanzibariaanse visjes gegeten met zicht op de oceaan: een menigte locals bemant tientallen standjes vol met verse visvarieteiten die op de gemeenschappelijke BBQs gegrilld worden. Wij kozen met bange hartjes voor het standje van ALi, maar voorlopig houdt onze darmflora stand. Voor het slapengaan nog een kaartjesschrijfmarathon.

Dag 13 bis: Oef eindelijk ervan af

Enkel de harde kern (Wouter, Kurt, Ronald en Willem) blijft nog over. Beetje onwennig zo met z’n vieren. Laatste avond op het vasteland. Hotelletje zoeken voor de volgende dagen (een voorbereid man is er twee waard). Poging om in het ViaVia cafe te gaan eten, maar wegens dicht zijn werd er uitgeweken naar een of andere toeristisch hamburgertent (ook wel lekker). Moe, voldaan en een beetje eenzaam zonder de rest naar bed.

Dag 13: Nane Nane
Op de laatste gezamenlijke dag van onze inleefreis, hebben we de Nane-nane-beurs in Arusha bezocht. Nane nane, oftewel acht acht, is een nationale feestdag ter ere van de landbouw. Ik vroeg me wel af hoe dat eruit zou zien, een landbouwbeurs in Tanzania. Na enige ochtendlijke vertraging vertrokken we naar de beurs om onze vrienden van Mviwamo op te zoeken. Onderweg merkten we dat we niet de enigen waren die die richting uit wouden… Na wat filerijden vonden we een parkeerplaats aan de ingang van de Nane Nane, uiteraard tegen een zacht prijsje.
De toegangsprijs viel goed mee, voor 10 000 Tanzaniaanse shilling waren we allemaal binnen. De eerste indruk was een beetje vreemd, het leek eerder een doordeweekse markt dan een landbouwbeurs: potten, pannen, matrassen… Zowat alles passeerde de revue. Maar waar moesten we nu Mviwamo gaan zoeken, want een plannetje bleek niet voor handen.
En toen kwam ineens de redder in nood, onze tolk Cosmos, op de proppen. Hij begeleidde ons met veel plezier naar het paviljoen van Mviwamo. En daar was hij zelfs bereid om nog wat te tolken voor ons. Tof!
Het proefveld van Mviwamo zag er zeer goed is. Goed bemeste grond en veel water, kunnen dus ook hier wonderen doen. Ook de producten die door de lokale netwerken aangeboden werden, zagen er zeer goed uit.

Nu hebben we net afscheid genomen van elkaar in ons hotel. Een deel van ons keert vanavond terug naar België. De anderen gaan nog voor een weekje Zanzibar.

Kwaheri!

Griet, KLJ nationaal en KLJ Kleine-Spouwen

Dag 12: Vrije dag in Arusha.

Zaterdagmorgen, terwijl de helft van de groep rustig kon verderslapen moesten wij (Wouter, Willem, Kurt en Ronald) opstaan. We hadden om 8u30 een afspraak met een touroperator om onze vlucht naar Zanzibar te boeken. Ondanks 2 weken Tanzania hadden we nog steeds niet door dat tijd hier iets relatiefs is. Na een uurtje daagde hij alsnog op. We trokken samen met de tourdude de stad in, op zoek naar een luchtvaartmaatschappij die nog 4 plaatsjes overhad. Niet zo gemakkelijk als je zou denken. Blijkbaar had hij al een 5-tal bedrijfjes gebeld en nog steeds geen succes gehad. Gelukkig kon hij een deal maken met Fly540. Die kwam er op neer dat er 4 mensen een onaangename verrassing staat te wachten wanneer ze opdagen om hun tickets te betalen. Blijkbaar wordt er met een reservatie via de telefoon niet veel rekening gehouden in Tanzania. Ach ja, des te beter voor ons. Nu kwam de volgende opdracht: betalen. Aangezien ze bij de luchtvaartmaatschappij enkel cash accepteerden (wat ze zich hebben beklaagd, maar daarover later meer) moesten we eerst langs de bank passeren. Spijtig genoeg konden we enkel Tanzaniaanse shillings afhalen, in briefjes van 5000. 2.200.000 Tsh in briefjes van 5000. Reken maar eens uit. Willem voelde zich niet veilig met het jaarinkomen van de gemiddelde Tanzaniaan bij zich in een stad vol zakkenrollers. We waren blij toen we eindelijk konden betalen. Een klein kwartiertje later waren de briefjes geteld en hadden we onze tickets naar Zanzibar op zak. We konden eindelijk beginnen genieten van onze vrije dag in Arusha. We spraken met de rest van onze groep af aan de clocktower. Zij (Kristien, Geert, Griet, Jeroen en Stephanie) waren naar het Cultural heritage geweest; een gallerij met allemaal kunstvoorwerpen en schilderijen uit Tanzania. Het was de grootste gallerij in Tanzania, waar de prijzen niet zo democratisch waren. Ze maakten daarnaast ook kennis met enkele domme Amerikanen, die zich in de shop ter plaatse arm kochten aan nepsouveniers. Terug samen in de stad gingen we dan iets zoeken om te eten. Rijst (alweer) met vlees. Na het eten gingen we shoppen in de lokale marktjes. Vooral Stephanie liet zich helemaal gaan. Als een staalharde businesslady bleef ze onderhandelen tot ze de prijs had die ze wou, kanga’s die van 20.000 Tsh naar 5.000 Tsh gingen waren echt geen uitzondering. Na de plaatselijke bevolking duidelijk gemaakt te hebben dat met deze “domme” toeristen niet te sollen valt trokken we naar het Via Via café. Daar genoten we van spaghetti, hamburgers en… pannenkoeken met nutella. Na 2 weken afkicken was dit voor de chocolade-verslaafden onder ons de hemel. Na genoten te hebben van dit heerlijke eten (het was eens iets anders dan rijst met vlees) belden we een taxi en keerden we terug naar het hotel. Om onze laatste gezamelijke avond in Tanzania te beklinken dronken we nog een (paar) pintje(s), praatten nog wat na en gingen daarna slapen. Lala salama (slaapwel).

Ronald Van Crombrugge, KLJ Merchtem

Dag 11: Uitrijkselen uit het dagboek van een Tanzania-reiziger.

Rise and shine!! Douche =elektrisch = gevaarlijk. Na ontbijt richting Mviwamo office (langs gevangentransport). Bezoekje aan District overheidsdienst voor jeugdontwikkeling. Hierna evaluatie (grondig, wel wat lang), vervolgens afscheid: sjaaltjes voor hen, maasai-kleren voor ons en veeeeeeeeeeeeel pollekes shaken. Terug op busje (laatste keer = oooooooooooooohhh). Afscheid van tolk Kosmos (heerlijke afscheidsspeech: wij zijn geciviliseerd omdat we ons zonder klagen aanpassen aan de barbaarse afrikanen = LOL J ) en Selina (beetje emotie). Naar hotel in Arusha (zelfde als eerste avond). Afscheid van busje en chauffeurs ( naam onbekend, maar staan bekend als pumbu en boro oftewel ballen en piemel). Pintje en hierna volley spelen met coöperante Janneke bij Franse society (lekker illegaal want geen lid). Ondertussen Griet = lichtjes ziekjes in bed. Daarna nog happekes gedaan (steak = njamnjam) en nog een fris pintje. (Griet heeft ook goed meegegeten, maar heeft het pintje aan zich voorbij laten gaan).

Groetjes van uw blogger,

Wouter

Dag 10:  Challenges and opportunities

Vandaag stonden we voor de laatste keer op in Mto wa mbu, Lekker geslapen maar toch een beetje moe. Onderweg naar de jongeren van Makuyuni zagen we auto op zijn kop, de wegen in Tanzania zijn soms toch wel een flop. Aangekomen in Makuyuni werden we verwelkomd door de organisatie van WEDAC, deze geven microkredieten beginnend van 75€ tot 1500€ aan groepen ondernemers. De voornamelijk vrouwelijke groepen proberen dan kleine onderneming uit te bouwen. We kregen eerst een beetje uitleg over de geschiedenis van Tanzania, gevolgd door de vergelijking E=M+C (entrepreneurship = money + commitment). Daarna werd de werking van WEDAC verder uitgelegd, zo krijgen de groepen een lening aan een voor Tanzania lage intrestvoet van 15% voor een lening van 6 maanden, of 7,5% voor 3 maanden. Ze zitten momenteel aan ongeveer 2000 klanten.

De aanwezigen luisteren aandachtig

Net voor de middag kregen we chai (thee) en sweet potato (zoete aardappel). Vervolgens kregen we een workshop over entrepreneurship door de president of the youth network. Volgens hem wordt armoede gedefinieerd door het niet grijpen van kansen en ondernemen door het wel grijpen van kansen. Hoewel we er het niet allemaal mee eens waren, zat er toch een positieve boodschap in zijn verhaal. Over deze “challenges and opportunities” konden we discussiëren in kleine groepen. Vele van deze mogelijkheden draaiden rond traditionele landbouw (honing maken, veeteelt), maar ook nieuwere technieken (waterputten, irrigatie, wegenbouw) kwamen aan bod. ’s Middags aten we (weeral) rijst met vlees en wat groenten. Na het ondertussen welgekende suikerdipje zaten we per regio samen om een “nieuw” project uit te werken. Onze Tanzaniaanse vrienden kwamen eerder met veilige/bestaande projecten af. Wij dachten eerder aan het verwerken van bestaande producten (sinaasappelsap maken of maïs verpakken) of het runnen van meer westerse hotels. Daarna werd de situatie van de Belgische jeugd vakkundig toegelicht door Kurt, Ronald en Geert.

Na het afscheid van onze nieuwe vrienden reed ons busje richting Monduli. Daar geïnstalleerd in het mooie Afrikaans hotel, gingen we de stad nog verkennen: de lokale markt, maïsvelden, koffieplantages, … dit allemaal overgoten met een mooi berglandschap. De spaghetti op ons bord maakte ons toch wel wat gelukkig (het was immers geen rijst). Na de lekkere maaltijd hielden we ons nog wat bezig met “Jungle speed” en kwamen we dus te weten wie er allemaal “goede ogen” heeft. De meer pikantere details van elkaar ontdekten we tijdens een paar rondjes “ik heb nog nooit”.  Kortom een geslaagde avond.

Geert Raymaekers, KLJ Waanrode en PB Vlaams-Brabant

Willem Cambré, VKB Antwerpen en KLJ Wiekevorst

Dag 9: Honingzoete dag!

Vandaag hebben we kennis gemaakt met de plaatselijke afdeling van Mviwaki in Makuyuni. We moesten een dik half uurtje met de bus rijden vanuit Mto Wambu. Het was weer een hartelijke ontvangst. Er hingen zelfs ballonnen van KLJ in het plaatselijke kantoortje, wat ons wel verbaasde, want we hadden enkel nog maar ballonnen uitgedeeld in Namaga (4u rijden hiervandaan). Maar blijkbaar was Zaina van de afdeling in Makuyuni tijdens het Youth Concert aanwezig en had zij enkele ballonnen op de kop kunnen tikken. Vandaag was er ook hoog bezoek, de president van het Youth Development Network, Elipoka W. Urio, kwam ook eens een kijkje nemen. De mensen van Mviwamo maakten hiervan gebruik om hun vragen op hem af te vuren. We kregen een uitleg over de lokale afdeling voor farmers en de Youth wing. De jeugd hebben hier gezamenlijk een 72 bijkorven die ze ophangen in bomen om hierna honing te maken. Vervolgens gingen we een kijkje nemen naar die bijkorven. Na een tochtje over hobbelige wegen, tussen de boma’s van Masaai’s kwamen we aan in de buurt van de bijkorven. We moesten nog een klein stukje te voet. We wilden immers de bus nog wat sparen, want we hebben ze nog wel enkele dagen nodig. Momenteel waren er geen bijen aanwezig, zij zoeken in dit seizoen de bergen op, waar het wat kouder is. Nadat we terug waren aan het plaatselijke kantoortje, werd ons getoond hoe de honing gemaakt werd. Natuurlijk werd er aan de president gevraagd om een verse pot honing te kopen, waarna ook onze portemonnees werden bovengehaald. Gevolg: Onze rugzakken zijn nu gevuld met potten honing van 500 ml.

Na een stevige maaltijd in een plaatselijke pub, konden we er stevig tegenaan gaan en onze leiderscapaciteiten bovenhalen. Er waren een 60-tal kinderen opgedaagd, waarmee we spelletjes zouden spelen. We zijn wel niet zeker of ze allemaal van Mviwaku Youth Wing waren, volgens ons was vooral het plaatselijke schooltje helemaal leeggelopen. Meteen begonnen ze een liedje voor ons te zingen. Daarna hebben we de groep opgedeeld in 2 kleinere groepen, zodat we ook wat van onze gekende spelletjes op hen konden loslaten.

Amusement voor jong en oud

Zo hebben we vlaggenstok, 1 2 3 piano, estafette, kat en muis (omgevormd tot leeuw en gazelle) en Chinese voetbal gespeeld. Er was soms wel een klein taalprobleem, maar we trokken ons hier niets van aan en de kinderen waren heel enthousiast. Er zijn menig stofwolken gepasseerd op het speelplein.

In het heetst van de stijd verliest men al eens zijn broek

 

Kat en Muis of Leeuw en Gazelle

 

De ploegen voor het touwtrekken worden verdeeld

 

We kregen achteraf van hen tekeningen, die ze voordien hadden gemaakt. Ieder van ons is tevreden naar het hotel teruggekeerd. Om het stof een beetje van ons af te spoelen (en ook wel omdat het onze laatste avond in Twiga-lodge is), hebben we onze zwemkledij nog eens aangetrokken en een frisse duik in het zwembad genomen. ’s Avonds hebben we een wandeling gemaakt tot de pub in Mto Wambu om een hapje te eten. Onder een mooie sterrenhemel zijn we terug naar de lodge gewandeld, waar we de avond hebben afgesloten met een goed pintje. Wat kan het leven soms toch mooi zijn. Hoewel we ook moeten toegeven dat het niet zo voedzame Afrikaanse eten en het onvoldoende drinken (wat een beetje onze eigen schuld is, maar ja, als je je amuseert, vergeet je wel eens te drinken) ons toch wel wat parten begint te spelen. Maar geen nood, we hebben een hele hoop water ingeslagen en vezelrijke koeken, zodat we zeker de komende dagen zonder problemen zullen doorkomen.

Kesho!! (Tot morgen in Swahili)

Stephanie De Weerdt, KLJ Keerbergen

PS: Voor al jullie die ongeduldig naar foto’s speuren: nog even geduld. Het internet hier is niet echt op onze foto’s voorzien. Maar na onze terugkomst, kunnen jullie op deze website een bloemlezing bekijken van de beste, spannendste en grappige foto’s. Nog even wachten dus!

Dag 8: Op Safari – The musical

Om voor wat afwisseling te zorgen heb ik besloten om de blog van vandaag muzikaal wat op te vrolijken. Het principe is simpel: tussen haakjes schrijf ik de titel van een nummer bv. [Mega Mindy time], en het is dan aan u, de lezer, om dit liedje luidkeels mee te zingen tijdens het lezen van deze blog (zachtjes neuriën is ook toegestaan, maar alleen voor watjes J). Here it goes.

[James bond theme: dumdedededum, dumdumdum…] Kwart voor zes, de weksirene roept oorverdovend luid de troepen op appél: om zes uur aan de ontbijttafel om zeker om kwart voor zeven op de bus richting slagveld te stappen. Slagveld van de dag: Lake Manyara national park.

[Morgenstemming van Peer Gynt van Grieg: nenenene nenene …] De zon is net op en we rijden het park binnen. De sfeer is nog lichtjes slaperig, maar toch vol enthousiaste verwachting. Onze eerste ontmoeting met woeste wilde beesten laat niet lang op zich wachten: een bende Bavianen [het bananenlied: maar de baas zei: ‘ja ik heb geen bananen …’]. Vooral coöperant Bart was meteen dolenthousiast. Kort hierop passeerden we de eerste van vele groepen Thompson Gazelles. Door een combinatie van hun veelvuldig voorkomen (zowel in het park als op het menu van de leeuwen), hun snelheid en de karakteristieke M-vormige strepen op hun achterwerk worden ze ook wel eens McDonald gazelles genoemd.

[beestjes van ronny en de ronnies: weet je wat ik zie wat ik gedronken heb …]. Zelfs nuchter passeren er nog een hele hoop beesten de revue: van dunpotige wrattenzwijnen over superluie nijlpaarden en dampende wildebeesten tot elegante giraffen en indrukwekkende olifanten.

Oog in oog met de olifanten

[Einstein Brain van Admiral Freebee] Enkele speciale weetjes: Dikdiks zijn eigenlijk heel kleine en dunne gazelles, Bavianen dragen hun kleintjes op hun achterste, Giraffen zijn bijzonder elegant behalve wanneer ze gaan zitten en leeuwen zijn bijzonder schuchter (want deze hebben we de hele dag niet gezien).

[Met de vlam in de pijp van Henk Wijngaard: met de vlam in de pijp scheur ik door…] Een bijzonder woord van dank voor onze buschauffeurs: hoewel onze bus er helemaal niet voor geschikt is hebben ze ons toch zonder al te veel problemen door de dag gekregen. Dus niet volledig zonder problemen hoor ik u vragen? Inderdaad, er zijn er toch enkele kleine opgedoken:

Onze chauffeur onderzoekt hoe erg het is

 

[Mister Sandman van ‘artiest onbekend’] bij het oversteken van een mulle zandvlakte reed de bus zich vast, dus iedereen uitstappen, zand wegscheppen, takken onder de wielen steken en duwen maar. En omdat een Ezel zich nooit tweemaal stoot aan een steen, hebben we ons op de terugweg nog 4 keer vastgereden op dezelfde vlakte J.

Enkele kilometer verder stapte de co-chauffeur eventjes uit om enkel onderdelen die we op de heenweg waren kwijtgespeeld terug op te rapen (we vermoeden de schokdemper van linksachter).

[so long, farewell van de Von Trapp familie] Terug aangekomen bij de lodges was het tijd om afscheid te nemen van coöperant Bart, en om tegelijkertijd coöperante Janneke welkom te heten om ons namens Trias te begeleiden op de rest van de reis.

[Let’s go swimming in the pool van The Radio’s] Hierna volgde nog een verfrissende zwempartij en een leuke wandeling naar een restaurantje in het stad (waar we vernamen dat er toch wat kosten waren aan onze bus J ), en momenteel genieten we van een drankje op een terrasje.

Muzikale groetjes, uw blogger van vandaag, Wouter Hoes KLJ Oostham

Dag 7: HIV/AIDS en de stoel

Na de analyse van de samenstelling van het Tanzaniaanse mineraalwater, werd er door een deel van de groep nog gezellig nagekaart over de afgelopen dagen, gekruid met de nodige humor. Nadat een dame in een Engels met Nederlands accent, kwam reclameren dat we iets te luid lachten, zijn we maar naar bed gegaan. (zij had duidelijk nog nooit bij de Masaai gelogeerd want hun gezangen en dansen deden ons gelach in het niets verdwijnen). Enkelen van onze groep werden ’s morgens reeds rond 5 uur gewekt door vertrekkende safari-gangers (waaronder waarschijnlijk ook onze dame met het Nederlands-Engelse accent) Nadat ook de rest van de groep ontwaakt was, werd er samen ontbeten in het hotel; lekkere toast met confituur, Spaanse omelet met Weense worstje en koffie of thee waarvan je zelf het zoetgehalte kon bepalen.

Daarna vertrokken we naar het katholieke centrum van Mto Wambu, waar er een vorming over HIV/AIDS op het programma stond. Met een uurtje vertraging begon deze workshop met een getuigenis van een man die besmet was met HIV/AIDS. Iedereen van onze groep stond vol bewondering voor de moed van deze man om over zijn ziekte te komen getuigen, al keken we wel wat vreemd op toen hij aangaf dat hij graag nog een kind wilde en dit het liefst van een gezonde vrouw. De man benadrukte de noodzaak om je te laten testen op HIV/AIDS en om hier open over te communiceren naar de buitenwereld. De sessie werd plots bruusk onderbroken door het gekrak van een stoelpoot van ondergetekende waarna ondertekende met zijn klokkespel op de grond belandde, een vrij genant moment.

Uw verslaggever voor de aanslag

 

Nadat ik een nieuw zitje had gekregen (twee tuinstoelen in elkaar geschoven) werd er door Mviwamo uitleg gegeven over de verspreiding van HIV/AIDS en het belang van preventie, al werd preventie op zich niet verder gespecifieerd. Dit kwam echter ruimschoots aan bod in de volgende sessie die door onze groep werd verzorgd.

Iedereen leeft zich in in zijn rol

Eerst werd het AIDS-beker spel gespeeld met de ganse groep, een spel waarbij de verspreiding van HIV/AIDS op een zeer zichtbare manier wordt weergegeven via bekertjes gevuld met melk en eentje gevuld met het HIV-virus. Nadat gebleken was dat ruim de helft van de groep het virus had opgelopen, leidde Griet op professionele manier de nabespreking en werd ook het ABC (abstention, be faithful and condom use) preventie principe uitgelegd. Deze bespreking toonde enerzijds aan dat condooms toch wel goed gekend zijn onder de Tanzanianen, maar anderzijds ook dat ze wel niet frequent gebruikt worden. Na weer een zeer verzorgde maaltijd, volgde er nog een getuigenis ditmaal door een Maasai-vrouw die ook besmet was met het HIV/AIDS- virus. Zij had in totaal 5 kinderen van 2 verschillende mannen die beiden van haar gescheiden waren. De twee oudste kinderen waren op de hoogte van haar ziekte alsook haar broer maar voor de rest, wist niemand van het dorp van haar ziekte af. Van deze getuigenis bleef vooral de miserie bij waarin deze vrouw was terecht gekomen die bovenop haar ziekte ook nog eens 3 kinderen moest grootbrengen. Na deze getuigenis volgde nog een interessante nabespreking, waaruit bleek dat het thema niet zo bespreekbaar was binnen de Tanzaniaanse gezinnen.

Na een verfrissende duik in het zwembad, maakten we nog een kleine uitstap naar de rift valley. Daarna volgde er een interessante groepsevaluatie afgewisseld met een driegangenmaaltijd.

De avond werd afgesloten bij een fris pintje bij candle light (niet omwille van het romantische karakter maar wel omwille van het wegvallen van de elektriciteit)

Kurt Vets, KLJ Wiekevorst.

Dag 6: FC Mto Wambu

Na gegeten te hebben in onze vaste stek in Namanga vertrokken we gisteren naar de disco. Alweer genoten we van de Afrikaanse gastvrijheid. Een Canadese Keniaan die telkens de grens overstak om te gaan feesten in Tanzania, trok ons meteen de dansvloer op.

De benen uitslaan in de Namanga disco

Na een fijne avond keerden we terug naar de Lion’s lodge, moe maar voldaan. Vanmorgen ontbeten we voor de laatste keer in Namanga. Daarna vertrokken we voor een tocht van 5 uur richting Mto Wambu, Swahili voor “rivier van muggen” -met andere woorden: Deet smeren (anti-muggen spray). Wat onmiddellijk opviel was hoe groen dit stadje is. Ons hotel heeft zelfs een zwembad, een zwembad! Na drie dagen geleefd te hebben bij de Maasai waar de vrouwen minstens anderhalf uur moesten stappen om water te halen vonden we een zwembad pure verspilling. Een luxe waar we wel blij mee waren was het Engels toilet. Eindelijk konden we ons nog eens rustig neerzetten en dan… Je weet wel. Zalig. Nadat we ons geïnstalleerd hadden vertrokken we met onze bus richting voetbalveld waar FC Mto Wambo (de voetbalploeg van Mviwamo) ons stond op te wachten. Cosmos (onze tolk) nam het initiatief en begon samen met onze chauffeur verschillende tactieken uit te tekenen op de grond. Aangezien niemand van ons voetbal speelt besloten we hun adviezen in de wind te slaan en gewoon wat te spelen. Het resultaat mocht er zijn, 7-2 voor de jongeren van Mto Wambu.

De toeschouwers en onze keeper kijken toe hoe we het ervan afbrengen

Misschien hadden we toch beter wat opgelet. Ach, nu weten ze in Tanzania ook waarom België nooit naar het WK gaat. Honger is de beste saus, dus na deze vermoeiende ervaring gingen we iets eten bij een van de klanten van Wedac, een microbank die ondersteunt wordt door Trias en ondernemende mensen krediet verleent. De tafel was goed gevuld: rijst, frietjes, soep, maïspannenkoeken, bananen, appelsienen, vlees, groentjes,… Heerlijk! Behalve het bruiswater, Kurts hoogontwikkelde smaakpapillen detecteerden een verdacht hoge javelconcentratie. De gevolgen daarvan zullen jullie in de volgende blog kunnen lezen.

Ronald Van Crombrugge, KLJ Merchtem

 

Dag 5: De geit en het ‘Youth concert’

Vandaag stonden we op in hetzelfde dorp na een stevige nacht vol typische Maasai dans waarin gebleken is dat onze springkunsten toch moeten onderdoen voor die van de Maasai krijgers. Als ontbijt kregen we brood met boter, aangevuld met zoete chai. Na dit verstevigend ontbijt namen we deel aan het slachten van 2 geiten. Uiteraard gebeurde dit op de traditionele manier. Al snel bleek dat de Maasai zeer bedreven zijn in het villen en klaarmaken van de geiten. Om van de geit een volwaardige maaltijd te maken zijn we naar de markt in Namanga geweest om ingrediënten te kopen voor een feestmaaltijd. Om aan frituurolie te geraken zijn we even de grens met Kenia overgestoken om daar inkopen te gaan doen.

Toen we terug in het dorp aankwamen, konden we laten zien wie van ons bedreven was in het aardappelen schillen en eten klaarmaken. We hoopten de Maasai vrouwen duidelijk te maken dat Belgische mannen niet bang zijn om hun handen uit de mouwen te steken in de keuken.

Kurt en Ronald maken indruk op de Maasai vrouwen

Toch moesten ze ons meerdere keren tonen hoe het moest. Na een overheerlijk feestmaaltijd konden we beginnen aan een heus ‘Youth Concert’. Van overal kwamen landbouwersfamilies om een namiddag vol activiteiten en leerrijke momenten te beleven. Eerder was al gebleken dat dansen in de Maasai cultuur zeer belangrijk is, alsook het hoog kunnen springen. Hierna was het onze beurt om onze danskunsten te tonen. Na 2 pogingen begon ‘mooi weer vandaag’ aardig te lukken bij onze Maasai vrienden. Daarna splitsten we de groep, naar KLJ traditie, op in een -16 en +16. De kinderen waren snel weg met spelletjes als 1,2,3 piano, zakdoekleggen en touwtjespringen.

Onze tolk Selina gaat over de elektrische muur

De 16+ Maasai moesten leren samenwerken door een leuke groepsopdracht. Het duurde even voor ze doorhadden wat de bedoeling was van elektrische muur. Ze begrepen niet waarom je zoveel moeite zou doen om met de hele groep over een koord te geraken als je er evengoed rond kon gaan. Hierna volgde een groepsgesprek waarin werd uitgelegd waarom samenwerken en zich organiseren zo belangrijk is. Dit werd gevolgd door een oproep om zich lid te maken van Mviwamo. Daarna was er een slotmoment waarin kadootjes werden uitgewisseld. We werden uitgerust met een aantal onontbeerlijke Maasai-atributen. De krijgers en hun vrouwen op hun beurt kregen KLJ gadgets die niet mogen ontbreken. Ten slotte volgde een hartelijk afscheid van de gastfamilies, waarbij een aantal geschenken werden overhandigd en een busrit volgde over een hobbelige weg, richting Namanga.

Geert Raymaekers, KLJ Waanrode

Dag 4: Als een echte Kinyonga

We hebben redelijk goed geslapen deze nacht. Met z’n drieën op een smal bed, met enkel takken en koeienhuiden als matras is dat nochtans niet zo vanzelfsprekend. Rond 7 uur werden we gewekt door de rook. De vrouw des huizes was al aan het koken geslagen. Het vuurtje van de chai Als ontbijt dronken we in de boma chai (thee) en aten we dikke sneden wit brood met margarine. Daarna vertrokken we naar Namanga, waar we samen met de jongeren van de plaatselijke Youth Wing de ‘Youth Concert’ (een groot evenement voor jongeren van 7 tot 35) voorbereiden. Het meeste ervan hadden we al voorbereid voor onze reis. We combineerden gewoon onze voorbereiding met die van de Youth Wing en stelden het uurschema op, waarbij we één van de belangrijke eigenschappen van een leider toepasten: we ontpopten ons tot een echte ‘Kinyonga (kameleon)’ en waren flexibel. Daarna gingen we de stad in om er te lunchen: friet met kip. In de namiddag gingen we op field visit. We bezochten een ‘teaching farm’: een jong lid van Mviwamo heeft er alle technieken die hij heeft geleerd, toegepast. Nu kunnen andere jonge boeren er inspiratie opdoen voor hun eigen veld.

De mesthoop en de stok

De boer kweekt nu zijn tweede jaar groenten: kolen, tomaten, zoete aardappelen, maïs,… Voor enkele was het de eerste keer dat we een rauwe zoete aardappel proefden. We konden, als we dat zouden willen, ook nog aan de stok uit de mesthoop voelen, om te kijken of de mest al klaar is om te gebruiken (de stok moet blijkbaar koud aanvoelen). We zien het waterbassin (het valt op dat er toch wel wat water uit lekt) en de graansilo die de boer bij Mviwamo heeft leren bouwen. De vrouw des huizes toonde ons de kralen die ze met haar vrouwengroep heeft gemaakt. Er volgde een hele discussie over de beste manier om deze kralen te verkopen tegen een goede prijs. We sloten de namiddag af met een avondwandeling tot bij de grens van Kenya.

We genieten van het uitzicht

We passeerden torenhoge termietenheuvels en genoten van het magnifieke landschap.

Willem Cambré, VKB en KLJ Wiekevorst

 

 

 

 

 

Dag 3- update: A nice try

Om vijf uur deze ochtend werden we (toch de lichte slapers onder ons) gewekt door de oproep tot het ochtendgebed van de plaatselijke moskee. Een oproep van een uur lang, of zo klonk het toch. Om 7 uur waren we dan gewekt door onze wekkers, om te gaan aanschuiven voor de frisse douche. Als ontbijt aten we allemaal wit brood met een gekookt ei, terwijl de Tanzanianen rond ons genoten van de TV-uitzending. We vertrokken te voet naar een van de plaatselijke scholen om deel te nemen aan de leiderschapstraining. In de voormiddag gaven de jongeren van Mviwamo een workshop over leiderschap. We kregen twee vragen om in gemengde groepjes op te lossen: ‘Wat is leiderschap’ en ‘wie is een goede leider’. Na een tiental minuutjes voorbereiding (we probeerden elkaar te begrijpen in het Swahili en het Engels met hulp van de tolken) gaven de verantwoordelijken van elke groep hun conclusie. Daarna werden er tot onze verbazing punten gegeven voor het beste antwoord. Dat leidde tot lange discussies over welke punten we konden geven, dan nog eens gevolgd door een stemming. Uiteindelijk was niet iedereen tevreden over de punten die ze hadden gekregen (het ging van 12% tot 75%). In de namiddag gaven Willem en Wouter een presentatie over KLJ, de methodieken uit de kadervorming en de verschillende leiderschapsstijlen. De spelletjes die we met hen speelden, werden met veel enthousiasme onthaald. Bij het afscheid nemen, begon één Maasai vrouw spontaan te zingen, wat al snel leidde tot een groot feest waar we al snel werden in meegetrokken. Ook in de bustocht onderweg naar ons gastgezin in de ‘boma’ (een kraal waar een Maasai familie van grootouders tot kleinkinderen samenwonen) werd het feestje voortgezet. In de boma werden we hartelijk onthaald door de kinderen en volwassenen. In de smalle woonkamer probeerden we allemaal een plaatsje te vinden terwijl we wachtten op het eten. We moesten allemaal gewennen aan de geur van de kerosinelamp die ons enig licht verschafte. Stephanie en Kristien werden uitgenodigd om te helpen bij het avondeten.

Kristien maakt Ugali

In een klein en verschrikkelijk rokerig hutje vol volk probeerden ze de ‘ugali’ (maispurree) omgeroerd te krijgen, wat geen gemakkelijke karwei bleek te zijn. Tussendoor moesten ze regelmatig happen naar frisse lucht. De kindjes kwamen ondertussen aangelopen om gepakt te worden of om te poseren voor een foto. Daarna schoven we allemaal aan om een stuk van ‘Mount Ugali’ op ons bord te leggen. Na het eten werden we verdeeld onder de verschillende hutjes in de boma’s. We hadden het er een beetje moeilijk mee toen we beseften dat de mensen (vaak ook ouderen) hun bed daarvoor aan ons afstonden en zelf sliepen op een plastic plaat op de grond. We probeerden in slaap te raken, maar werden wakker gehouden door het gezang van de Maasai (mannen, vrouwen en kinderen). Onze nieuwsgierigheid was geprikkeld en lokte ons naar buiten. De jongens werden als snel uitgenodigd om deel te nemen aan de springdans (wat de nodige hilariteit tot zich meebracht). Stephanie kreeg al meteen een slapende baby op haar rug gebonden en Kristien kreeg de grote, zware traditionele halsschijven rond haar nek en moest mee met de dames in de kring dansen. ‘A nice try’ was het oordeel van de Maasai. Een ervaring om nooit te vergeten.

Kristien Delva, KLJ Martenslinde

Dag 3 – Vorming en Masaai.

Wouter stelt de inhoudelijke speerpunten voor

We hebben vandaag vorming gevolgd rond leiderschap. De aanpak was iets anders dan die van ons. Maar het was wel boeiend. In de namiddag hebben Wouter en Willem zelf vorming gegeven op onze typische KLJ-manier. Nu zitten we in een traditioneel Masaai-dorp. We zullen hier de nacht doorbrengen. Morgen volgt er een meer uitgebreid verslag.

(Griet Peters, KLJ Nationaal – KLJ Kleine-Spouwen)

 

Dag 2 – Kennismaking.

Vandaag hebben we het Trias-kantoor bezocht. Na een zeer uitgebreide voorstellingsronde, kregen we een introductie in het werk van Trias Tanzania. Dit werd gevolgd door een inleiding in de cultuur van de Masaai. Dat zal zeker nog van pas komen!

In de namiddag hebben we de mensen van Mviwamo en de Youth Wing leren kennen. Door een gebrek aan tijd was onze voorstelling van KLJ en Belgie iets korter dan voorzien. Na een lange, hobbelige rit, zijn we uiteindelijk in Namamga beland. Onze uitvalsbasis voor de volgende dagen.

(Griet Peters, KLJ Nationaal – KLJ Kleine-Spouwen)

Dag 1 – vertrek naar Tanzania en aankomst

Jambo!! Na wekenlange voorbereiding zijn we eindelijk kunnen vertrekken naar Tanzania. Dit echter met de nodige hindernissen. Iedereen vroeg uit bed en  klaar in Antwerpen-Centraal om de Thalys richting Schiphol te nemen. We hoopten Geert snel terug te vinden in Schiphol, hij kwam vanuit Zaventem, wegens herboekingen door een slechte planning van herexamens. Aangekomen in Schiphol merkten we dat het niet zo eenvoudig was de juiste bagage mee te nemen. Ronald was immers zijn trekkersrugzak kwijt. Na de nodige uitleg aan de treinconducteur en raadpleging van de infostand, gingen we toch maar inchecken. Gelukkig werd Ronald’s naam vrij snel omgeroepen doorheen Schiphol airport, de bagage was net op tijd terecht. Nu nog onze bagage droppen. Blijkbaar hadden we ons hier ook misrekend. Net toen Wouter als laatste wilde inchecken, kregen we te horen dat de vlucht gesloten was. Na de nodige angstaanvallen is het toch nog gelukt om ook de bagage van Wouter er snel te laten doorknallen. Hierna haastten we ons naar de gate, waar ook daar de sluiting dreigde. Eenmaal op onze plaats in het vliegtuig, hadden we echter niet te klagen. We werden voorzien van het nodige eten en drinken. Kristien was blij dat er ook aan de vegetariërs onder ons werd gedacht. Tijdens de 8,5u durende vlucht konden we ons nog bezig houden met lezen, filmpjes kijken, spelletjes spelen en nog wat slaap inhalen. Het werd een vlotte landing op Kilimanjaro Airport.

 

 

Nog enkele gegevens invullen voor de douane

Het nodige papierwerk werd ingevuld en we konden op zoek naar onze bagage. Hierbij brak het angstzweet ons ook bijna uit, toen bleek dat Geert zijn rugzak maar niet wilde verschijnen. Als echte detectives gingen we op zoek, waarna we hem naast de transportband terug vonden. In de luchthaven werden we opgewacht door Bart van Trias, samen met onze chauffeurs van dienst tijdens deze reis. Buiten wachtte er een busje dat ons naar het hotel zou brengen en ook de komende dagen met ons zal rondrijden. Na 45 minuten over hobbelige wegen (stel je voor, 3 onhandige hobbels in het donker, nog wat putten, enkele drempels en wandelende mensen langs een onverlichte weg) kwamen we aan bij het hotel. Iedereen heeft zich nu geïnstalleerd en we hebben ook het plaatselijke Kilimanjaro-bier al uitgetest (enkel verkrijgbaar in halve liters) en goedgekeurd. De sfeer zit er al goed in en iedereen kijkt dan ook heel hard uit naar het vervolg van onze reis de komende 2 weken. We houden jullie op de hoogte!!!

(Stephanie, KLJ Keerbergen)

Voor de reis
Na een hele periode van voorbereiding zijn we klaar om naar Tanzania te vertrekken. De laatste spulletjes moeten we nog bij elkaar zoeken of aankopen, maar de Tanzaniaanse kriebels beginnen al goed te komen. De afgelopen weken hebben we heel wat materiaal uitgewerkt dat we gaan gebruiken in Tanzania: vorming over leiding-zijn, spelletjes spelen, een leuke voorstelling over België en KLJ, methodieken om met jongeren rond HIV/Aids te werken… Ik kijk er al volop naar uit!

Griet, KLJ nationaal (en KLJ Kleine-Spouwen)