Uitwisselingsreizen

Dagboek inleefreis
8 KLJ’ers zijn van 27 juli t.e.m. 8 augustus op inleefreis in Tanzania. Via deze pagina kan je hun avonturen en belevenissen volgen. We kunnen niet garanderen dat er elke dag een nieuwe boodschap verschijnt, want soms verblijven we in kleine dorpjes of bij de Tanzaniaanse bevolking zelf en beschikken we niet over een degelijke internetverbinding

Dag 19 en 20: the long journey home

Omdat een verhaal zonder einde een beetje is als een pintje zonder kraag toch ook nog even een kort verslagje van onze reis huiswaarts. Op onze laatste ochtend in Zanzibar lekker uitgeslapen en dan rustig tassen gemaakt, nog wat rondgetjoekt en dan om 12.30u de taxi in naar de luchthaven. Vliegtuig richting Nairobi vertrok om 15u en na tussenstoppen in Dar el Salaam en Kilimanjaro stapten we deze keer van de eerste keer correct uit in Nairobi. Bagage oppikken, terminaltje buiten en ander terminaltje terug binnen. Probleempje: vlucht naar Schiphol vertrekt pas om 8.10u  ‘s anderendaags ‘ smorgens. Omdat we door al ons gebras stillekesaan wel echt helemaal blut zijn besluiten we om gewoon de nacht door te brengen in de luchthaven. Eerst een aantal bijzonder gezellige (lees stomvervelende) uurtjes in de tochtige hal, daarna, dankzij een vriendelijke dame van KLM die onze bagage al om 23.30u wilt inchechen, voorbij de douane in de tax-free zone. Een kort moment van extase, want hier kan je ook iets te eten krijgen (we waren een beetje vergeten dat eten wel leuk is als je van ‘s midags al onderweg bent ). Er werd gekozen voor sandwiches en grote stukken heerlijke  chocolade-fudge-pie. Hierna een bankje bemachtigd en dan begon het lange wachten op het opengaan van de gate. Enkele pogingen ondernomen om te slapen (alleen bij Roland echt sucesvol) en dan rond 6.30u door de gate en uiteindelijk het vliegtuig op. Vliegtuig is deze keer van Kenia Aerways (“the pride of Afrika”) en we worden redelijk gesoigneerd (wel iets minder dan KLM, maar na onze luchthavenuurtjes zijn we een pak minder kieskeurig). Op het vliegtuig opnieuw heroische pogingen om te slapen (opnieuw vooral benjamin ronald - die ondertussen tot renald herdoopt is - succesvol, zou dat iets met de leeftijd te maken hebben? ). Voorspoedige vlucht naar Schiphol, korte tussenstop bij de burger king (om de overstap naar de westerse wereld dadelijk duidelijk te maken) en hup, de thalys op naar Antwerpen. Op de trein een emotioneel afscheid (eigenlijk waren we stillkesaan elkaar wel stevig beu gezien ) et voila c’est ça, zo eindigt ook voor de laatste volhouders het Tanzania avontuur.

We danken u, beste lezer voor uw veelvuldige bezoekjes aan onze blog en wees gerust we komen u zeker nog lastigvallen met duizenden wondermooie foto’s en alle strafe verhalen die we hier niet mochten publiceren .

groetjes

Wouter, KLJ Tanzania

Dag 18: Dol-fijn

Vandaag waren we weer vroeg uit de veren. Om 8 uur werden we opgepikt aan het Karibu Zanzibar Hotel (ons oude hotel) door de mensen van Classic Zanzibar Safari. Dankzij ons wonderbaarlijke orientatievermogen ( en aangezien Stonetown amper 0,25 vierkante km groot is) vonden we onze weg doorheen de talloze steegjes. Toen vertrokken we naar de meest zuidelijke tip van Zanzibar. De storm van gisteren was nog niet helemaal voorbij: veel wind en hoge golven. Niet dat we ons daar veel van aantrokken. We kropen met 9 man in een klein bootje en zetten koers richting de… dolfijnen! Tenminste, toen onze kapitein een klein technisch probleempje had opgelost. We hadden nog geen motor, hakuna matata, gewoon even die van de buren lenen. We waren niet de enigen die op jacht gingen naar dolfijnen. Maar wat wel opviel was het feit dat wij de enigen zonder reddingsvest waren, en met golven van 2 meter hoog leken die geen overbodige luxe.  Na enkele minuten zagen we onze eerste dolfijnen. Onze kapiteindat we er in konden springen als we wouden. Are you sure we can jump in, with these waves? Yeah sure, hakuna matata. Op hoop van zegen sprongen we het water in. Maar toen we er eenmaal we inzaten waren we onze zorgen snel vergeten. We dachten nog maar aan 1 ding: dolfijnen. Hoewel er veel dolfijnen rondzwommen bleek het niet zo makkelijk te zijn om ze ook van dichtbij te bekijken. Die dingen gaan echt snel! Wouter had geluk en heeft er eentje op een meter afstand gezien. Er is wel een zeeslang praktisch aan mijn oor komen knabbelen ( de kapitein zei dat het gewoon een aal was, maar zeeslang klinkt cooler) maar dolfijnen, nope. Na enkele uren keerden we terug en aten iets ( Willem vond dat niet echt erg, die hoge golven waren hem niet echt goed bekomen). Daarna vertrokken wenaar Jozani forest, waar de uiterst zeldzame Rode Colobusaapjes leven (komen enkel op Zanzibar voor). Na een stevige wandeling door het bos en de mangrove (en talloze fotos van de aapjes, waaronder drie specimen van de homo niet zo sapiens -wij dus) trokken we opnieuw richting Stonetown. Daar hebben we nog wat rondgedwaald tot de zon onder ging en de restaurantjes openden (het is namelijk Ramadan). We zijn nog eens langs het plaatselijke marktje gepasseerd voor onze allerlaatste choco pizza met banaan of mango. Onze goeie vriend Ali trakteerde ons nog op een vissate. Uiteindelijk kozen we er toch voor om iets bij de plaatselijke Indier te gaan eten (ondanks Ali zijn charmeoffensief). Het was er dik in orde. Daarna trokken we naar het internetcafe om deze -waarschijnlijk allerlaatste- blog te schrijvenSlaapwel.

Ronald Van Crombrugge, KLJ Merchtem

Dag 17 blub ik ben een vis

vroeg uit de veren en wat merken we? het regent hier potvolkoffie! En net op de dag dat we een exotische duikexcursie naar een atol aan de andere kant van het eiland hebben gepland. Na afscheid te hebben genomen van Kurt (die vandaag terug huiswaarts vertrekt) heronderhandelen we onze trip met onze duikinstructeurs (en worden we achterafgezien waarschijnlijk behoorlijk gerold): we gaan duiken bij een rif vlak voor de kust. Zo gezegd zo gedaan: met typisch lokaal bootje uitgvaren, uitgebreide uitleg (toch wel zeker 1 minuut) en dan ondergetekende als eerste het ruime sop in. Na een korte instructiesessie kwam Willem er ook bij en werd er een mooie duik van een dik half uurtje begonnen (Ronald moest nog even wachten want de instructeur kon maar twee kerels van ons kaliber per keer aan). Bijzonder leuk: mooie visjes in een breed kleurenpallet, koraal dat verdacht veel op rots lijkt en een paar bijzondere plantjes. achteraf voelden we ons wel een beetje misselijk (bij mij ging dit vlug over, bij willem heeft dit toch een tweetal uurtjes geduurd). Na de middag nog wat gelanterfant op het strand, en dan busje terug naar Stonetown. Hotelletje gezocht (heel bescheiden want door al die decadentie zijn de centjes bijna op en nog lekker visje gegeten. Slaapwel

Wouter Hoes, KLJ Oostham

Dag 16 up north

Nog wat rondgezworven door Stonetown. Op de  lokale markt leerden we dat nootmuskaat prima dienst kan doen als Afrodisiacum (Ronald leek bijzonder geintresseerd . Bezoek aan de vroegere slavenmarkt> Op deze locatie staat nu een kerk waarvan het altaar net boven de plaats staat waar vroeger de slaven met de zweep kregen. Nadien nog wat geshopt (oa nog twee paar maasai schoenen) en dan op busje gestapt richting ras nungwi (uiterste noordpuntvan Zanzibar). Onze chauffeurs reden alsof hun leven ervan af hing, helaas hing dat van ons erbij, dus we hebben toch enkele druppeltjes angstzweet voelen over onze ruggen glijden. Ingechecked in Amaan Lodges (aan de dure kant, maar dik in orde). We voelen ons hoelanger hoe minder inleefreiziger en meer toerist. Lekker zwempje gedaan in de oceaan (paradijselijk strand met parelwit zand en wuivende palmbomen) en nadien uitgerust op het strand. Even later op de vlucht voor het opkomende water (Kurt was iets te traag met natte handdoek en t-shirt tot gevolg). Dan maar onze toevlucht gezocht in het restaurant met zicht op een majestueuze zonsondergang en daar in ware bourgondische stijl een cocktail en een lokaal menuutje naar binnen gewerkt (U merkt dat onze levensstijl stilletjesaan decadent wordt . Achteraf nog een gezellig potje kingen op ons terras en dan bedje in.

Wouter KLJ Oostham

Dag 15: Pilli pilli hoh-hoh

Spice tour door Zanzibar: rondleiding op lokale kruidenboerderij, we zagen, proefden en roken onder andere komijn, perperbolletjes, appelsienen, rode pilli pilli pepertjes (hot hot hot!!!) en natuurlijk kruidnagel (prima voor zuiverend theetje, een echte aanrader). ‘s Middags lunch (rijst zonder vlees, oooooh) en dan kort bezoekje aan slavengrot en iets langer zwempartijtje aan een paradijselijk strand. Hoe mooi kan het leven toch zijn. Na een kort dutje op de terugweg, de rest van de week gepland (serieus afgepingeld, Stephanie zou trots geweest zijn) en dan genoten van een overheerlijke chocolade brownie (Kristien, dit zou je geweldig gevonden hebben). Net lekker visjes gegeten (met een stevige pillipilli hoh-hoh ervaring voor Ronald) en een stevig dessertje achteraf. Nu op stom qwerty-toetsenbord de blog wat aanvullen.

Dag 14: Reis naar Zanzibar

Belachelijk vroeg opgestaan (6 uur) om op tijd de vlucht naar Zanzibar te halen. Uiteindelijk veel te vroeg op de luchthaven. Vliegtuigje was klein maar gezellig (19 plaatsen + 2 voor de piloten). Na een uurtje vliegen (met zicht op de Kilimanjaro) kwamen we aan in Zanzibar, of dat dachten we toch. Toen we een taxi probeerden te vinden, maakten de chauffeurs ons er op attent dat we eigenlijk in Dar el Salaam waren. Gelukkig was onze luxejet nog niet vertrokken (wss omdat de helft van de passagiers ontbrak). Na nog een kwartiertje vliegen, waren we wel op Zanzibar Airport: Stralende hemel, 30 graden. Ingecheckt in een hotel en dan op zwerftocht in Stone Town (historisch centrum van Zanzibar stad) = bijzonder gezellig. ‘s Avonds typisch Zanzibariaanse visjes gegeten met zicht op de oceaan: een menigte locals bemant tientallen standjes vol met verse visvarieteiten die op de gemeenschappelijke BBQs gegrilld worden. Wij kozen met bange hartjes voor het standje van ALi, maar voorlopig houdt onze darmflora stand. Voor het slapengaan nog een kaartjesschrijfmarathon.

Dag 13 bis: Oef eindelijk ervan af

Enkel de harde kern (Wouter, Kurt, Ronald en Willem) blijft nog over. Beetje onwennig zo met z’n vieren. Laatste avond op het vasteland. Hotelletje zoeken voor de volgende dagen (een voorbereid man is er twee waard). Poging om in het ViaVia cafe te gaan eten, maar wegens dicht zijn werd er uitgeweken naar een of andere toeristisch hamburgertent (ook wel lekker). Moe, voldaan en een beetje eenzaam zonder de rest naar bed.

Dag 13: Nane Nane
Op de laatste gezamenlijke dag van onze inleefreis, hebben we de Nane-nane-beurs in Arusha bezocht. Nane nane, oftewel acht acht, is een nationale feestdag ter ere van de landbouw. Ik vroeg me wel af hoe dat eruit zou zien, een landbouwbeurs in Tanzania. Na enige ochtendlijke vertraging vertrokken we naar de beurs om onze vrienden van Mviwamo op te zoeken. Onderweg merkten we dat we niet de enigen waren die die richting uit wouden… Na wat filerijden vonden we een parkeerplaats aan de ingang van de Nane Nane, uiteraard tegen een zacht prijsje.
De toegangsprijs viel goed mee, voor 10 000 Tanzaniaanse shilling waren we allemaal binnen. De eerste indruk was een beetje vreemd, het leek eerder een doordeweekse markt dan een landbouwbeurs: potten, pannen, matrassen… Zowat alles passeerde de revue. Maar waar moesten we nu Mviwamo gaan zoeken, want een plannetje bleek niet voor handen.
En toen kwam ineens de redder in nood, onze tolk Cosmos, op de proppen. Hij begeleidde ons met veel plezier naar het paviljoen van Mviwamo. En daar was hij zelfs bereid om nog wat te tolken voor ons. Tof!
Het proefveld van Mviwamo zag er zeer goed is. Goed bemeste grond en veel water, kunnen dus ook hier wonderen doen. Ook de producten die door de lokale netwerken aangeboden werden, zagen er zeer goed uit.

Nu hebben we net afscheid genomen van elkaar in ons hotel. Een deel van ons keert vanavond terug naar België. De anderen gaan nog voor een weekje Zanzibar.

Kwaheri!

Griet, KLJ nationaal en KLJ Kleine-Spouwen

Dag 12: Vrije dag in Arusha.

Zaterdagmorgen, terwijl de helft van de groep rustig kon verderslapen moesten wij (Wouter, Willem, Kurt en Ronald) opstaan. We hadden om 8u30 een afspraak met een touroperator om onze vlucht naar Zanzibar te boeken. Ondanks 2 weken Tanzania hadden we nog steeds niet door dat tijd hier iets relatiefs is. Na een uurtje daagde hij alsnog op. We trokken samen met de tourdude de stad in, op zoek naar een luchtvaartmaatschappij die nog 4 plaatsjes overhad. Niet zo gemakkelijk als je zou denken. Blijkbaar had hij al een 5-tal bedrijfjes gebeld en nog steeds geen succes gehad. Gelukkig kon hij een deal maken met Fly540. Die kwam er op neer dat er 4 mensen een onaangename verrassing staat te wachten wanneer ze opdagen om hun tickets te betalen. Blijkbaar wordt er met een reservatie via de telefoon niet veel rekening gehouden in Tanzania. Ach ja, des te beter voor ons. Nu kwam de volgende opdracht: betalen. Aangezien ze bij de luchtvaartmaatschappij enkel cash accepteerden (wat ze zich hebben beklaagd, maar daarover later meer) moesten we eerst langs de bank passeren. Spijtig genoeg konden we enkel Tanzaniaanse shillings afhalen, in briefjes van 5000. 2.200.000 Tsh in briefjes van 5000. Reken maar eens uit. Willem voelde zich niet veilig met het jaarinkomen van de gemiddelde Tanzaniaan bij zich in een stad vol zakkenrollers. We waren blij toen we eindelijk konden betalen. Een klein kwartiertje later waren de briefjes geteld en hadden we onze tickets naar Zanzibar op zak. We konden eindelijk beginnen genieten van onze vrije dag in Arusha. We spraken met de rest van onze groep af aan de clocktower. Zij (Kristien, Geert, Griet, Jeroen en Stephanie) waren naar het Cultural heritage geweest; een gallerij met allemaal kunstvoorwerpen en schilderijen uit Tanzania. Het was de grootste gallerij in Tanzania, waar de prijzen niet zo democratisch waren. Ze maakten daarnaast ook kennis met enkele domme Amerikanen, die zich in de shop ter plaatse arm kochten aan nepsouveniers. Terug samen in de stad gingen we dan iets zoeken om te eten. Rijst (alweer) met vlees. Na het eten gingen we shoppen in de lokale marktjes. Vooral Stephanie liet zich helemaal gaan. Als een staalharde businesslady bleef ze onderhandelen tot ze de prijs had die ze wou, kanga’s die van 20.000 Tsh naar 5.000 Tsh gingen waren echt geen uitzondering. Na de plaatselijke bevolking duidelijk gemaakt te hebben dat met deze “domme” toeristen niet te sollen valt trokken we naar het Via Via café. Daar genoten we van spaghetti, hamburgers en… pannenkoeken met nutella. Na 2 weken afkicken was dit voor de chocolade-verslaafden onder ons de hemel. Na genoten te hebben van dit heerlijke eten (het was eens iets anders dan rijst met vlees) belden we een taxi en keerden we terug naar het hotel. Om onze laatste gezamelijke avond in Tanzania te beklinken dronken we nog een (paar) pintje(s), praatten nog wat na en gingen daarna slapen. Lala salama (slaapwel).

Ronald Van Crombrugge, KLJ Merchtem

Dag 11: Uitrijkselen uit het dagboek van een Tanzania-reiziger.

Rise and shine!! Douche =elektrisch = gevaarlijk. Na ontbijt richting Mviwamo office (langs gevangentransport). Bezoekje aan District overheidsdienst voor jeugdontwikkeling. Hierna evaluatie (grondig, wel wat lang), vervolgens afscheid: sjaaltjes voor hen, maasai-kleren voor ons en veeeeeeeeeeeeel pollekes shaken. Terug op busje (laatste keer = oooooooooooooohhh). Afscheid van tolk Kosmos (heerlijke afscheidsspeech: wij zijn geciviliseerd omdat we ons zonder klagen aanpassen aan de barbaarse afrikanen = LOL J ) en Selina (beetje emotie). Naar hotel in Arusha (zelfde als eerste avond). Afscheid van busje en chauffeurs ( naam onbekend, maar staan bekend als pumbu en boro oftewel ballen en piemel). Pintje en hierna volley spelen met coöperante Janneke bij Franse society (lekker illegaal want geen lid). Ondertussen Griet = lichtjes ziekjes in bed. Daarna nog happekes gedaan (steak = njamnjam) en nog een fris pintje. (Griet heeft ook goed meegegeten, maar heeft het pintje aan zich voorbij laten gaan).

Groetjes van uw blogger,

Wouter

Dag 10:  Challenges and opportunities

Vandaag stonden we voor de laatste keer op in Mto wa mbu, Lekker geslapen maar toch een beetje moe. Onderweg naar de jongeren van Makuyuni zagen we auto op zijn kop, de wegen in Tanzania zijn soms toch wel een flop. Aangekomen in Makuyuni werden we verwelkomd door de organisatie van WEDAC, deze geven microkredieten beginnend van 75€ tot 1500€ aan groepen ondernemers. De voornamelijk vrouwelijke groepen proberen dan kleine onderneming uit te bouwen. We kregen eerst een beetje uitleg over de geschiedenis van Tanzania, gevolgd door de vergelijking E=M+C (entrepreneurship = money + commitment). Daarna werd de werking van WEDAC verder uitgelegd, zo krijgen de groepen een lening aan een voor Tanzania lage intrestvoet van 15% voor een lening van 6 maanden, of 7,5% voor 3 maanden. Ze zitten momenteel aan ongeveer 2000 klanten.

De aanwezigen luisteren aandachtig

Net voor de middag kregen we chai (thee) en sweet potato (zoete aardappel). Vervolgens kregen we een workshop over entrepreneurship door de president of the youth network. Volgens hem wordt armoede gedefinieerd door het niet grijpen van kansen en ondernemen door het wel grijpen van kansen. Hoewel we er het niet allemaal mee eens waren, zat er toch een positieve boodschap in zijn verhaal. Over deze “challenges and opportunities” konden we discussiëren in kleine groepen. Vele van deze mogelijkheden draaiden rond traditionele landbouw (honing maken, veeteelt), maar ook nieuwere technieken (waterputten, irrigatie, wegenbouw) kwamen aan bod. ’s Middags aten we (weeral) rijst met vlees en wat groenten. Na het ondertussen welgekende suikerdipje zaten we per regio samen om een “nieuw” project uit te werken. Onze Tanzaniaanse vrienden kwamen eerder met veilige/bestaande projecten af. Wij dachten eerder aan het verwerken van bestaande producten (sinaasappelsap maken of maïs verpakken) of het runnen van meer westerse hotels. Daarna werd de situatie van de Belgische jeugd vakkundig toegelicht door Kurt, Ronald en Geert.

Na het afscheid van onze nieuwe vrienden reed ons busje richting Monduli. Daar geïnstalleerd in het mooie Afrikaans hotel, gingen we de stad nog verkennen: de lokale markt, maïsvelden, koffieplantages, … dit allemaal overgoten met een mooi berglandschap. De spaghetti op ons bord maakte ons toch wel wat gelukkig (het was immers geen rijst). Na de lekkere maaltijd hielden we ons nog wat bezig met “Jungle speed” en kwamen we dus te weten wie er allemaal “goede ogen” heeft. De meer pikantere details van elkaar ontdekten we tijdens een paar rondjes “ik heb nog nooit”.  Kortom een geslaagde avond.

Geert Raymaekers, KLJ Waanrode en PB Vlaams-Brabant

Willem Cambré, VKB Antwerpen en KLJ Wiekevorst

Dag 9: Honingzoete dag!

Vandaag hebben we kennis gemaakt met de plaatselijke afdeling van Mviwaki in Makuyuni. We moesten een dik half uurtje met de bus rijden vanuit Mto Wambu. Het was weer een hartelijke ontvangst. Er hingen zelfs ballonnen van KLJ in het plaatselijke kantoortje, wat ons wel verbaasde, want we hadden enkel nog maar ballonnen uitgedeeld in Namaga (4u rijden hiervandaan). Maar blijkbaar was Zaina van de afdeling in Makuyuni tijdens het Youth Concert aanwezig en had zij enkele ballonnen op de kop kunnen tikken. Vandaag was er ook hoog bezoek, de president van het Youth Development Network, Elipoka W. Urio, kwam ook eens een kijkje nemen. De mensen van Mviwamo maakten hiervan gebruik om hun vragen op hem af te vuren. We kregen een uitleg over de lokale afdeling voor farmers en de Youth wing. De jeugd hebben hier gezamenlijk een 72 bijkorven die ze ophangen in bomen om hierna honing te maken. Vervolgens gingen we een kijkje nemen naar die bijkorven. Na een tochtje over hobbelige wegen, tussen de boma’s van Masaai’s kwamen we aan in de buurt van de bijkorven. We moesten nog een klein stukje te voet. We wilden immers de bus nog wat sparen, want we hebben ze nog wel enkele dagen nodig. Momenteel waren er geen bijen aanwezig, zij zoeken in dit seizoen de bergen op, waar het wat kouder is. Nadat we terug waren aan het plaatselijke kantoortje, werd ons getoond hoe de honing gemaakt werd. Natuurlijk werd er aan de president gevraagd om een verse pot honing te kopen, waarna ook onze portemonnees werden bovengehaald. Gevolg: Onze rugzakken zijn nu gevuld met potten honing van 500 ml.

Na een stevige maaltijd in een plaatselijke pub, konden we er stevig tegenaan gaan en onze leiderscapaciteiten bovenhalen. Er waren een 60-tal kinderen opgedaagd, waarmee we spelletjes zouden spelen. We zijn wel niet zeker of ze allemaal van Mviwaku Youth Wing waren, volgens ons was vooral het plaatselijke schooltje helemaal leeggelopen. Meteen begonnen ze een liedje voor ons te zingen. Daarna hebben we de groep opgedeeld in 2 kleinere groepen, zodat we ook wat van onze gekende spelletjes op hen konden loslaten.

Amusement voor jong en oud

Zo hebben we vlaggenstok, 1 2 3 piano, estafette, kat en muis (omgevormd tot leeuw en gazelle) en Chinese voetbal gespeeld. Er was soms wel een klein taalprobleem, maar we trokken ons hier niets van aan en de kinderen waren heel enthousiast. Er zijn menig stofwolken gepasseerd op het speelplein.

In het heetst van de stijd verliest men al eens zijn broek

Kat en Muis of Leeuw en Gazelle

De ploegen voor het touwtrekken worden verdeeld

We kregen achteraf van hen tekeningen, die ze voordien hadden gemaakt. Ieder van ons is tevreden naar het hotel teruggekeerd. Om het stof een beetje van ons af te spoelen (en ook wel omdat het onze laatste avond in Twiga-lodge is), hebben we onze zwemkledij nog eens aangetrokken en een frisse duik in het zwembad genomen. ’s Avonds hebben we een wandeling gemaakt tot de pub in Mto Wambu om een hapje te eten. Onder een mooie sterrenhemel zijn we terug naar de lodge gewandeld, waar we de avond hebben afgesloten met een goed pintje. Wat kan het leven soms toch mooi zijn. Hoewel we ook moeten toegeven dat het niet zo voedzame Afrikaanse eten en het onvoldoende drinken (wat een beetje onze eigen schuld is, maar ja, als je je amuseert, vergeet je wel eens te drinken) ons toch wel wat parten begint te spelen. Maar geen nood, we hebben een hele hoop water ingeslagen en vezelrijke koeken, zodat we zeker de komende dagen zonder problemen zullen doorkomen.

Kesho!! (Tot morgen in Swahili)

Stephanie De Weerdt, KLJ Keerbergen

PS: Voor al jullie die ongeduldig naar foto’s speuren: nog even geduld. Het internet hier is niet echt op onze foto’s voorzien. Maar na onze terugkomst, kunnen jullie op deze website een bloemlezing bekijken van de beste, spannendste en grappige foto’s. Nog even wachten dus!

Dag 8: Op Safari – The musical

Om voor wat afwisseling te zorgen heb ik besloten om de blog van vandaag muzikaal wat op te vrolijken. Het principe is simpel: tussen haakjes schrijf ik de titel van een nummer bv. [Mega Mindy time], en het is dan aan u, de lezer, om dit liedje luidkeels mee te zingen tijdens het lezen van deze blog (zachtjes neuriën is ook toegestaan, maar alleen voor watjes J). Here it goes.

[James bond theme: dumdedededum, dumdumdum…] Kwart voor zes, de weksirene roept oorverdovend luid de troepen op appél: om zes uur aan de ontbijttafel om zeker om kwart voor zeven op de bus richting slagveld te stappen. Slagveld van de dag: Lake Manyara national park.

[Morgenstemming van Peer Gynt van Grieg: nenenene nenene …] De zon is net op en we rijden het park binnen. De sfeer is nog lichtjes slaperig, maar toch vol enthousiaste verwachting. Onze eerste ontmoeting met woeste wilde beesten laat niet lang op zich wachten: een bende Bavianen [het bananenlied: maar de baas zei: ‘ja ik heb geen bananen …’]. Vooral coöperant Bart was meteen dolenthousiast. Kort hierop passeerden we de eerste van vele groepen Thompson Gazelles. Door een combinatie van hun veelvuldig voorkomen (zowel in het park als op het menu van de leeuwen), hun snelheid en de karakteristieke M-vormige strepen op hun achterwerk worden ze ook wel eens McDonald gazelles genoemd.

[beestjes van ronny en de ronnies: weet je wat ik zie wat ik gedronken heb …]. Zelfs nuchter passeren er nog een hele hoop beesten de revue: van dunpotige wrattenzwijnen over superluie nijlpaarden en dampende wildebeesten tot elegante giraffen en indrukwekkende olifanten.

Oog in oog met de olifanten

[Einstein Brain van Admiral Freebee] Enkele speciale weetjes: Dikdiks zijn eigenlijk heel kleine en dunne gazelles, Bavianen dragen hun kleintjes op hun achterste, Giraffen zijn bijzonder elegant behalve wanneer ze gaan zitten en leeuwen zijn bijzonder schuchter (want deze hebben we de hele dag niet gezien).

[Met de vlam in de pijp van Henk Wijngaard: met de vlam in de pijp scheur ik door…] Een bijzonder woord van dank voor onze buschauffeurs: hoewel onze bus er helemaal niet voor geschikt is hebben ze ons toch zonder al te veel problemen door de dag gekregen. Dus niet volledig zonder problemen hoor ik u vragen? Inderdaad, er zijn er toch enkele kleine opgedoken:

Onze chauffeur onderzoekt hoe erg het is

[Mister Sandman van ‘artiest onbekend’] bij het oversteken van een mulle zandvlakte reed de bus zich vast, dus iedereen uitstappen, zand wegscheppen, takken onder de wielen steken en duwen maar. En omdat een Ezel zich nooit tweemaal stoot aan een steen, hebben we ons op de terugweg nog 4 keer vastgereden op dezelfde vlakte J.

Enkele kilometer verder stapte de co-chauffeur eventjes uit om enkel onderdelen die we op de heenweg waren kwijtgespeeld terug op te rapen (we vermoeden de schokdemper van linksachter).

[so long, farewell van de Von Trapp familie] Terug aangekomen bij de lodges was het tijd om afscheid te nemen van coöperant Bart, en om tegelijkertijd coöperante Janneke welkom te heten om ons namens Trias te begeleiden op de rest van de reis.

[Let’s go swimming in the pool van The Radio’s] Hierna volgde nog een verfrissende zwempartij en een leuke wandeling naar een restaurantje in het stad (waar we vernamen dat er toch wat kosten waren aan onze bus J ), en momenteel genieten we van een drankje op een terrasje.

Muzikale groetjes, uw blogger van vandaag, Wouter Hoes KLJ Oostham

Dag 7: HIV/AIDS en de stoel

Na de analyse van de samenstelling van het Tanzaniaanse mineraalwater, werd er door een deel van de groep nog gezellig nagekaart over de afgelopen dagen, gekruid met de nodige humor. Nadat een dame in een Engels met Nederlands accent, kwam reclameren dat we iets te luid lachten, zijn we maar naar bed gegaan. (zij had duidelijk nog nooit bij de Masaai gelogeerd want hun gezangen en dansen deden ons gelach in het niets verdwijnen). Enkelen van onze groep werden ’s morgens reeds rond 5 uur gewekt door vertrekkende safari-gangers (waaronder waarschijnlijk ook onze dame met het Nederlands-Engelse accent) Nadat ook de rest van de groep ontwaakt was, werd er samen ontbeten in het hotel; lekkere toast met confituur, Spaanse omelet met Weense worstje en koffie of thee waarvan je zelf het zoetgehalte kon bepalen.

Daarna vertrokken we naar het katholieke centrum van Mto Wambu, waar er een vorming over HIV/AIDS op het programma stond. Met een uurtje vertraging begon deze workshop met een getuigenis van een man die besmet was met HIV/AIDS. Iedereen van onze groep stond vol bewondering voor de moed van deze man om over zijn ziekte te komen getuigen, al keken we wel wat vreemd op toen hij aangaf dat hij graag nog een kind wilde en dit het liefst van een gezonde vrouw. De man benadrukte de noodzaak om je te laten testen op HIV/AIDS en om hier open over te communiceren naar de buitenwereld. De sessie werd plots bruusk onderbroken door het gekrak van een stoelpoot van ondergetekende waarna ondertekende met zijn klokkespel op de grond belandde, een vrij genant moment.

Uw verslaggever voor de aanslag

 

Nadat ik een nieuw zitje had gekregen (twee tuinstoelen in elkaar geschoven) werd er door Mviwamo uitleg gegeven over de verspreiding van HIV/AIDS en het belang van preventie, al werd preventie op zich niet verder gespecifieerd. Dit kwam echter ruimschoots aan bod in de volgende sessie die door onze groep werd verzorgd.

Iedereen leeft zich in in zijn rol

Eerst werd het AIDS-beker spel gespeeld met de ganse groep, een spel waarbij de verspreiding van HIV/AIDS op een zeer zichtbare manier wordt weergegeven via bekertjes gevuld met melk en eentje gevuld met het HIV-virus. Nadat gebleken was dat ruim de helft van de groep het virus had opgelopen, leidde Griet op professionele manier de nabespreking en werd ook het ABC (abstention, be faithful and condom use) preventie principe uitgelegd. Deze bespreking toonde enerzijds aan dat condooms toch wel goed gekend zijn onder de Tanzanianen, maar anderzijds ook dat ze wel niet frequent gebruikt worden. Na weer een zeer verzorgde maaltijd, volgde er nog een getuigenis ditmaal door een Maasai-vrouw die ook besmet was met het HIV/AIDS- virus. Zij had in totaal 5 kinderen van 2 verschillende mannen die beiden van haar gescheiden waren. De twee oudste kinderen waren op de hoogte van haar ziekte alsook haar broer maar voor de rest, wist niemand van het dorp van haar ziekte af. Van deze getuigenis bleef vooral de miserie bij waarin deze vrouw was terecht gekomen die bovenop haar ziekte ook nog eens 3 kinderen moest grootbrengen. Na deze getuigenis volgde nog een interessante nabespreking, waaruit bleek dat het thema niet zo bespreekbaar was binnen de Tanzaniaanse gezinnen.

Na een verfrissende duik in het zwembad, maakten we nog een kleine uitstap naar de rift valley. Daarna volgde er een interessante groepsevaluatie afgewisseld met een driegangenmaaltijd.

De avond werd afgesloten bij een fris pintje bij candle light (niet omwille van het romantische karakter maar wel omwille van het wegvallen van de elektriciteit)

Kurt Vets, KLJ Wiekevorst.

Dag 6: FC Mto Wambu

Na gegeten te hebben in onze vaste stek in Namanga vertrokken we gisteren naar de disco. Alweer genoten we van de Afrikaanse gastvrijheid. Een Canadese Keniaan die telkens de grens overstak om te gaan feesten in Tanzania, trok ons meteen de dansvloer op.

De benen uitslaan in de Namanga disco

Na een fijne avond keerden we terug naar de Lion’s lodge, moe maar voldaan. Vanmorgen ontbeten we voor de laatste keer in Namanga. Daarna vertrokken we voor een tocht van 5 uur richting Mto Wambu, Swahili voor “rivier van muggen” -met andere woorden: Deet smeren (anti-muggen spray). Wat onmiddellijk opviel was hoe groen dit stadje is. Ons hotel heeft zelfs een zwembad, een zwembad! Na drie dagen geleefd te hebben bij de Maasai waar de vrouwen minstens anderhalf uur moesten stappen om water te halen vonden we een zwembad pure verspilling. Een luxe waar we wel blij mee waren was het Engels toilet. Eindelijk konden we ons nog eens rustig neerzetten en dan… Je weet wel. Zalig. Nadat we ons geïnstalleerd hadden vertrokken we met onze bus richting voetbalveld waar FC Mto Wambo (de voetbalploeg van Mviwamo) ons stond op te wachten. Cosmos (onze tolk) nam het initiatief en begon samen met onze chauffeur verschillende tactieken uit te tekenen op de grond. Aangezien niemand van ons voetbal speelt besloten we hun adviezen in de wind te slaan en gewoon wat te spelen. Het resultaat mocht er zijn, 7-2 voor de jongeren van Mto Wambu.

De toeschouwers en onze keeper kijken toe hoe we het ervan afbrengen

Misschien hadden we toch beter wat opgelet. Ach, nu weten ze in Tanzania ook waarom België nooit naar het WK gaat. Honger is de beste saus, dus na deze vermoeiende ervaring gingen we iets eten bij een van de klanten van Wedac, een microbank die ondersteunt wordt door Trias en ondernemende mensen krediet verleent. De tafel was goed gevuld: rijst, frietjes, soep, maïspannenkoeken, bananen, appelsienen, vlees, groentjes,… Heerlijk! Behalve het bruiswater, Kurts hoogontwikkelde smaakpapillen detecteerden een verdacht hoge javelconcentratie. De gevolgen daarvan zullen jullie in de volgende blog kunnen lezen.

Ronald Van Crombrugge, KLJ Merchtem

 

Dag 5: De geit en het ‘Youth concert’

Vandaag stonden we op in hetzelfde dorp na een stevige nacht vol typische Maasai dans waarin gebleken is dat onze springkunsten toch moeten onderdoen voor die van de Maasai krijgers. Als ontbijt kregen we brood met boter, aangevuld met zoete chai. Na dit verstevigend ontbijt namen we deel aan het slachten van 2 geiten. Uiteraard gebeurde dit op de traditionele manier. Al snel bleek dat de Maasai zeer bedreven zijn in het villen en klaarmaken van de geiten. Om van de geit een volwaardige maaltijd te maken zijn we naar de markt in Namanga geweest om ingrediënten te kopen voor een feestmaaltijd. Om aan frituurolie te geraken zijn we even de grens met Kenia overgestoken om daar inkopen te gaan doen.

Toen we terug in het dorp aankwamen, konden we laten zien wie van ons bedreven was in het aardappelen schillen en eten klaarmaken. We hoopten de Maasai vrouwen duidelijk te maken dat Belgische mannen niet bang zijn om hun handen uit de mouwen te steken in de keuken.

Kurt en Ronald maken indruk op de Maasai vrouwen

Toch moesten ze ons meerdere keren tonen hoe het moest. Na een overheerlijk feestmaaltijd konden we beginnen aan een heus ‘Youth Concert’. Van overal kwamen landbouwersfamilies om een namiddag vol activiteiten en leerrijke momenten te beleven. Eerder was al gebleken dat dansen in de Maasai cultuur zeer belangrijk is, alsook het hoog kunnen springen. Hierna was het onze beurt om onze danskunsten te tonen. Na 2 pogingen begon ‘mooi weer vandaag’ aardig te lukken bij onze Maasai vrienden. Daarna splitsten we de groep, naar KLJ traditie, op in een -16 en +16. De kinderen waren snel weg met spelletjes als 1,2,3 piano, zakdoekleggen en touwtjespringen.

Onze tolk Selina gaat over de elektrische muur

De 16+ Maasai moesten leren samenwerken door een leuke groepsopdracht. Het duurde even voor ze doorhadden wat de bedoeling was van elektrische muur. Ze begrepen niet waarom je zoveel moeite zou doen om met de hele groep over een koord te geraken als je er evengoed rond kon gaan. Hierna volgde een groepsgesprek waarin werd uitgelegd waarom samenwerken en zich organiseren zo belangrijk is. Dit werd gevolgd door een oproep om zich lid te maken van Mviwamo. Daarna was er een slotmoment waarin kadootjes werden uitgewisseld. We werden uitgerust met een aantal onontbeerlijke Maasai-atributen. De krijgers en hun vrouwen op hun beurt kregen KLJ gadgets die niet mogen ontbreken. Ten slotte volgde een hartelijk afscheid van de gastfamilies, waarbij een aantal geschenken werden overhandigd en een busrit volgde over een hobbelige weg, richting Namanga.

Geert Raymaekers, KLJ Waanrode

Dag 4: Als een echte Kinyonga

We hebben redelijk goed geslapen deze nacht. Met z’n drieën op een smal bed, met enkel takken en koeienhuiden als matras is dat nochtans niet zo vanzelfsprekend. Rond 7 uur werden we gewekt door de rook. De vrouw des huizes was al aan het koken geslagen. Het vuurtje van de chai Als ontbijt dronken we in de boma chai (thee) en aten we dikke sneden wit brood met margarine. Daarna vertrokken we naar Namanga, waar we samen met de jongeren van de plaatselijke Youth Wing de ‘Youth Concert’ (een groot evenement voor jongeren van 7 tot 35) voorbereiden. Het meeste ervan hadden we al voorbereid voor onze reis. We combineerden gewoon onze voorbereiding met die van de Youth Wing en stelden het uurschema op, waarbij we één van de belangrijke eigenschappen van een leider toepasten: we ontpopten ons tot een echte ‘Kinyonga (kameleon)’ en waren flexibel. Daarna gingen we de stad in om er te lunchen: friet met kip. In de namiddag gingen we op field visit. We bezochten een ‘teaching farm’: een jong lid van Mviwamo heeft er alle technieken die hij heeft geleerd, toegepast. Nu kunnen andere jonge boeren er inspiratie opdoen voor hun eigen veld.

De mesthoop en de stok

De boer kweekt nu zijn tweede jaar groenten: kolen, tomaten, zoete aardappelen, maïs,… Voor enkele was het de eerste keer dat we een rauwe zoete aardappel proefden. We konden, als we dat zouden willen, ook nog aan de stok uit de mesthoop voelen, om te kijken of de mest al klaar is om te gebruiken (de stok moet blijkbaar koud aanvoelen). We zien het waterbassin (het valt op dat er toch wel wat water uit lekt) en de graansilo die de boer bij Mviwamo heeft leren bouwen. De vrouw des huizes toonde ons de kralen die ze met haar vrouwengroep heeft gemaakt. Er volgde een hele discussie over de beste manier om deze kralen te verkopen tegen een goede prijs. We sloten de namiddag af met een avondwandeling tot bij de grens van Kenya.

We genieten van het uitzicht

We passeerden torenhoge termietenheuvels en genoten van het magnifieke landschap.

Willem Cambré, VKB en KLJ Wiekevorst

 

 

 

 

 

Dag 3- update: A nice try

Om vijf uur deze ochtend werden we (toch de lichte slapers onder ons) gewekt door de oproep tot het ochtendgebed van de plaatselijke moskee. Een oproep van een uur lang, of zo klonk het toch. Om 7 uur waren we dan gewekt door onze wekkers, om te gaan aanschuiven voor de frisse douche. Als ontbijt aten we allemaal wit brood met een gekookt ei, terwijl de Tanzanianen rond ons genoten van de TV-uitzending. We vertrokken te voet naar een van de plaatselijke scholen om deel te nemen aan de leiderschapstraining. In de voormiddag gaven de jongeren van Mviwamo een workshop over leiderschap. We kregen twee vragen om in gemengde groepjes op te lossen: ‘Wat is leiderschap’ en ‘wie is een goede leider’. Na een tiental minuutjes voorbereiding (we probeerden elkaar te begrijpen in het Swahili en het Engels met hulp van de tolken) gaven de verantwoordelijken van elke groep hun conclusie. Daarna werden er tot onze verbazing punten gegeven voor het beste antwoord. Dat leidde tot lange discussies over welke punten we konden geven, dan nog eens gevolgd door een stemming. Uiteindelijk was niet iedereen tevreden over de punten die ze hadden gekregen (het ging van 12% tot 75%). In de namiddag gaven Willem en Wouter een presentatie over KLJ, de methodieken uit de kadervorming en de verschillende leiderschapsstijlen. De spelletjes die we met hen speelden, werden met veel enthousiasme onthaald. Bij het afscheid nemen, begon één Maasai vrouw spontaan te zingen, wat al snel leidde tot een groot feest waar we al snel werden in meegetrokken. Ook in de bustocht onderweg naar ons gastgezin in de ‘boma’ (een kraal waar een Maasai familie van grootouders tot kleinkinderen samenwonen) werd het feestje voortgezet. In de boma werden we hartelijk onthaald door de kinderen en volwassenen. In de smalle woonkamer probeerden we allemaal een plaatsje te vinden terwijl we wachtten op het eten. We moesten allemaal gewennen aan de geur van de kerosinelamp die ons enig licht verschafte. Stephanie en Kristien werden uitgenodigd om te helpen bij het avondeten.

Kristien maakt Ugali

In een klein en verschrikkelijk rokerig hutje vol volk probeerden ze de ‘ugali’ (maispurree) omgeroerd te krijgen, wat geen gemakkelijke karwei bleek te zijn. Tussendoor moesten ze regelmatig happen naar frisse lucht. De kindjes kwamen ondertussen aangelopen om gepakt te worden of om te poseren voor een foto. Daarna schoven we allemaal aan om een stuk van ‘Mount Ugali’ op ons bord te leggen. Na het eten werden we verdeeld onder de verschillende hutjes in de boma’s. We hadden het er een beetje moeilijk mee toen we beseften dat de mensen (vaak ook ouderen) hun bed daarvoor aan ons afstonden en zelf sliepen op een plastic plaat op de grond. We probeerden in slaap te raken, maar werden wakker gehouden door het gezang van de Maasai (mannen, vrouwen en kinderen). Onze nieuwsgierigheid was geprikkeld en lokte ons naar buiten. De jongens werden als snel uitgenodigd om deel te nemen aan de springdans (wat de nodige hilariteit tot zich meebracht). Stephanie kreeg al meteen een slapende baby op haar rug gebonden en Kristien kreeg de grote, zware traditionele halsschijven rond haar nek en moest mee met de dames in de kring dansen. ‘A nice try’ was het oordeel van de Maasai. Een ervaring om nooit te vergeten.

Kristien Delva, KLJ Martenslinde

Dag 3 – Vorming en Masaai.

Wouter stelt de inhoudelijke speerpunten voor

We hebben vandaag vorming gevolgd rond leiderschap. De aanpak was iets anders dan die van ons. Maar het was wel boeiend. In de namiddag hebben Wouter en Willem zelf vorming gegeven op onze typische KLJ-manier. Nu zitten we in een traditioneel Masaai-dorp. We zullen hier de nacht doorbrengen. Morgen volgt er een meer uitgebreid verslag.

(Griet Peters, KLJ Nationaal – KLJ Kleine-Spouwen)

 

Dag 2 – Kennismaking.

Vandaag hebben we het Trias-kantoor bezocht. Na een zeer uitgebreide voorstellingsronde, kregen we een introductie in het werk van Trias Tanzania. Dit werd gevolgd door een inleiding in de cultuur van de Masaai. Dat zal zeker nog van pas komen!

In de namiddag hebben we de mensen van Mviwamo en de Youth Wing leren kennen. Door een gebrek aan tijd was onze voorstelling van KLJ en Belgie iets korter dan voorzien. Na een lange, hobbelige rit, zijn we uiteindelijk in Namamga beland. Onze uitvalsbasis voor de volgende dagen.

(Griet Peters, KLJ Nationaal – KLJ Kleine-Spouwen)

Dag 1 – vertrek naar Tanzania en aankomst

Jambo!! Na wekenlange voorbereiding zijn we eindelijk kunnen vertrekken naar Tanzania. Dit echter met de nodige hindernissen. Iedereen vroeg uit bed en  klaar in Antwerpen-Centraal om de Thalys richting Schiphol te nemen. We hoopten Geert snel terug te vinden in Schiphol, hij kwam vanuit Zaventem, wegens herboekingen door een slechte planning van herexamens. Aangekomen in Schiphol merkten we dat het niet zo eenvoudig was de juiste bagage mee te nemen. Ronald was immers zijn trekkersrugzak kwijt. Na de nodige uitleg aan de treinconducteur en raadpleging van de infostand, gingen we toch maar inchecken. Gelukkig werd Ronald’s naam vrij snel omgeroepen doorheen Schiphol airport, de bagage was net op tijd terecht. Nu nog onze bagage droppen. Blijkbaar hadden we ons hier ook misrekend. Net toen Wouter als laatste wilde inchecken, kregen we te horen dat de vlucht gesloten was. Na de nodige angstaanvallen is het toch nog gelukt om ook de bagage van Wouter er snel te laten doorknallen. Hierna haastten we ons naar de gate, waar ook daar de sluiting dreigde. Eenmaal op onze plaats in het vliegtuig, hadden we echter niet te klagen. We werden voorzien van het nodige eten en drinken. Kristien was blij dat er ook aan de vegetariërs onder ons werd gedacht. Tijdens de 8,5u durende vlucht konden we ons nog bezig houden met lezen, filmpjes kijken, spelletjes spelen en nog wat slaap inhalen. Het werd een vlotte landing op Kilimanjaro Airport.

 

 

 

 

 

 

Nog enkele gegevens invullen voor de douane

Het nodige papierwerk werd ingevuld en we konden op zoek naar onze bagage. Hierbij brak het angstzweet ons ook bijna uit, toen bleek dat Geert zijn rugzak maar niet wilde verschijnen. Als echte detectives gingen we op zoek, waarna we hem naast de transportband terug vonden. In de luchthaven werden we opgewacht door Bart van Trias, samen met onze chauffeurs van dienst tijdens deze reis. Buiten wachtte er een busje dat ons naar het hotel zou brengen en ook de komende dagen met ons zal rondrijden. Na 45 minuten over hobbelige wegen (stel je voor, 3 onhandige hobbels in het donker, nog wat putten, enkele drempels en wandelende mensen langs een onverlichte weg) kwamen we aan bij het hotel. Iedereen heeft zich nu geïnstalleerd en we hebben ook het plaatselijke Kilimanjaro-bier al uitgetest (enkel verkrijgbaar in halve liters) en goedgekeurd. De sfeer zit er al goed in en iedereen kijkt dan ook heel hard uit naar het vervolg van onze reis de komende 2 weken. We houden jullie op de hoogte!!!

(Stephanie, KLJ Keerbergen)

Voor de reis
Na een hele periode van voorbereiding zijn we klaar om naar Tanzania te vertrekken. De laatste spulletjes moeten we nog bij elkaar zoeken of aankopen, maar de Tanzaniaanse kriebels beginnen al goed te komen. De afgelopen weken hebben we heel wat materiaal uitgewerkt dat we gaan gebruiken in Tanzania: vorming over leiding-zijn, spelletjes spelen, een leuke voorstelling over België en KLJ, methodieken om met jongeren rond HIV/Aids te werken… Ik kijk er al volop naar uit!

Griet, KLJ nationaal (en KLJ Kleine-Spouwen)

 

Van 29 oktober t.e.m. 9 november zijn er 4 Tanzaniaanse jongeren te gast bij KLJ en Groene Kring. Via deze blog delen zij hun belevenissen met jullie.
Heb je zin om hen eens in levende lijven te ontmoeten? Dat kan! Kom op vrijdag 6 november om 20u. naar het KLJ-lokaal van Keerbergen (Putsebaan115, 3140 Keerbergen). Daar staat een spetterende Tanzaniaanse avond op het programma voor KLJ-leden en -bestuursleden. Rond 23u. ronden we af. Breng gerust je vrienden en vriendinnen mee!

5 November

We returned from the seaside to receive an inititiation in the KLJ methodologies. Griet and Gerrit had prepared two games: the first one was on HIV/AIDS, the second was on how to be active and committed as a volunteer. It was a good way to address these issues with both youth and elders. All participants, both leaders and members, are active during these methodologies and therefore learn a lot. It was great fun too, we laughed a lot. We ourselves learnt from these games eg how a youth leaders should be active and reach its goals. It was a good way of learning to know each others’ character and get to know each other better. These games are good also because they attract people to participate, while learning at the same time. It helps you also to remember because it is always easy to rememeber good times.

We ourselves shared a game with Griet and Gerrit that we use as an energizer. It teaches youth to share rather than to be selfish and that development only come from personal initiative, rather than from waiting for others to help.

Afterwards we went for drinks with Griet, Gerrit, Lieven and Jeroen. We joked a lot and shared anecdotes from Tanzania and Flandres. The jokes made even the silent among us speak out, so we got to know each much better.

4 November

Wednesday is GK day! Today we visit a farm of one of the members of GK. It is the Laleman family farm in Kortemark. They raise chicken for meat, have chicken for eggs and grow vegetables. This combination is very important: agricultural prices fluctuate a lot and that is why it is important to combine crops: that way you can spread the risks. This is something that also Mviwamo is working on.

The farm is a project of the GK member’s parents and himself. We have learned that is very hard for a young farmer to start his own farm: if you don’t have a family that is aleady farming, it is almost impossible to start a farm. That is because land is very expensive (since it is so scarce), you need a lot of capital to invest in all the machinery and inputs needed and finally if you cannot take over the contracts for contract farming from your parents, it is difficult to get inputs and a reliable demand at good rates. We learned that GK works on these specific challenges for youth by adressing government and other important stakeholders. We also agreed with the fact that agriculture needs a lot of commitment, in Belgium as well as in Tanzania. You have to work long hours, often for very little pay.

Joachim, the GK officer for Western-Flandres then took us to the regional offices of GK in Roeselare. While enjoying soup and sandwiches he gave a presentation on the structures and activities of GK. We learned that GK works on three different kind of activities: training for farmers, do lobbying and advocacy (with government, but also with the public. GK invests a lot in image building eg they invite young children to learn on agriculture) and organize social activities to bring together members, to have a nice time eg during tractor competitions. We learned that although they start from grassroot level, they have a good contact with local, national and even international government. They often sit together with ministers, inviting them to their farms to show them what reality is like at grassroot level.

In the afternoon, we paid a visit to university college of Roeselare. We learned on the agricultural trainings they organize as well as on the related trainings they do (biochemistry, food technology,…). We learned that GK mobilizes at this college and organize trainings together with the college. It gives a good sharing of experience between knowledge of university students and experience of local farmers. We also appreciated the attention they give to practical learning: next to sharing knowledge, trainings spend a lot of time on doing practical exercise. It ressembles the way Mviwamo collaborates with research institutes and companies such as LITI-Tengeru, SARI and Natiki. This way students get a better preparation for the reality of agricultural work. We also saw that they also organize evening trainings going to the farmers with a bus.

We ended the day with a visit to a dairy farmer and member of GK. He explained that he delivers milk to the cooperative, as well as producing cheese, cream,… selling this in their own shop and on the market. This is a very good way to have local customers for when the prices companies give are low. This is very important since there is no reliable market for agricultural products. We met with the rest of the family, his wife and his mother who all work on the farm. It is difficult to find cheap labour, so all family has to work together to make the farm work. We got a tour of the premises and got an explanation on how they milk cows, produce cheese.

We also saw how the cows receive a very well-balanced diet. This why people are able to milk the cows twice a dat, giving 30 liters a day instead of once and 15 liters in Tanzania. The farmer shared that it are difficult times for dairy farmers: the prices for milk have plumitted, while the price for inputs are still very high. Farmers can barely survive, having a lot of investment to pay for. This is why GK organize actions with distributors and government to ask for proper policies and actions. These actions are prepared by work groups for each sector consisting of different members of GK. We can maybe exchange with GK how they work with government: what ways do they use to mobilse farmers, how they engage government for proper policies and actions. We would also like to exchange with GK and KLJ how to network.

We learned that many farmers rely on veterinary services to help them with diseases. We also learned that GK organize trainings on diseases, so that farmers can recognize these and prevent or act on it. This is something Mviwamo works a lot on. Furthermore Mviwamo has many farmer to farmer exchanges on diseases and other themes: farmers share skills that they have got from trainings. Veterenaries also give their services in collaboration with government extension officers.

3 November

Today was a day off. So we had some time to explore the seaside.

The rain didn’t keep us from enjoying ourselves!

Though it was cold, we enjoyed it!

A cup of soup made us feel warm again

Afterwards we let ourselves be photographed in the city of Bruges

It was cold,

but we didn’t let that spil the mood.

We ended the day with a visit to the Friet museum, where we learned the history of the potatoe

2 November

We set out for the KLJ Secretariat in the morning. Griet gave an introduction to KLJ and GK’s cooperation with BB and the rural movement. She explained that BB and GK and KLJ are like mother and children, that BB supports with advice and financial means these two youth movements. We also learnt that KLJ and GK are strong and confident enough to demand for changes or to propose ideas to government and non-governmental actors such as BB. KLJ and GK try to keep a good contact with all different actors (other organisations, parents and different other stakeholders), so they can support and help each other when needed. KLJ invests a lot in local community work: they have actions like the ones for local schools, they create clear messages and show theirselves as active commited people. They have magazines and other such tings to communicate this message and what they are about.

KLJ and GK work in a democratic and participatory way to have delegates from local branches at different levels of the movement. Griet stressed the need for the voluntary spirit. You start small and slowly you will grow succesful. We asked how these local initiatives can raise funds for their activities. Griet answered that they should start by investigating the local potential: search funds from parents, Mviwamo, local community and search for help or advice from other development agents in Monduli, together with the government.

We had a short stop at the market of Brussels, visiting manneken pis (a statue of a small boy peeing). We had some chips (typical belgian food) before visiting MIJARC.

Mijarc is an international network for rural youth movements, working in different continents, including Africa. George Fernandez, MIJARC’s president, gave a presentation on MIJARC, shared experiences and gave advice on rural youth movement work. We learned how MIJARC mobilizes its members to work on themes such as food for everybody. They want youth to address their concerns to government. They support the youth in economic activities. He explained how to contact other organisations to support a youth movement such as Mviwamo’s. We also learned the importance of balancing economic work and social work as a movement: social work makes a movement strong, known and appreciated by people from local community. It is also attracting new members to become part of the movement. It also makes sure that the movement can survive, even when economic circumstances are poor. George sugested that we can contact the Africa desk to see if Mviwamo can collaborate or become a member of Mviwamo.

He gave us pens as a gow-away present, also giving us his contact information so that we can keep in touch.

Afterwards we had some chicken Yassa in the Matonge neighbourhood of Brussels. There is a large Congolese community living here, so we had a taste of African culture. Afterwards we left for the seaside. We played some games there with the people of the workgroup Tanzania before going to sleep.

1 November

Sunday is market day in Heverlee, so we visited this market first.

After this, we visited a vegetable farmer working close to Heverlee. His was a very special initiative: he works organic, he doesn’t export, he works on small tracts of land. He works with clients who can become a member of the farm. Each year he calculates his costs (inputs, investments, labour,…) and divide it by the number of members. Each members has to pay this amount of money at the beginning of the season. In return, they can come and harvest as much as they want during the season. This project proved to be very succesful: many people want to become a member, there even is a waiting list. The project is also starting to be implemented in other places. Tom, the farmer, taught that being an agriculturalist is a way of life and that you can first find customers, before producing. That way he can be sure of an income. Furthermore, Tom is very generous with advice: he established a network to teach others how to start a project such as his. He wants this network to grow, he wants young children to learn on farming but most of all he wants to stay a farmer.

Afterwards we visited Training days in Rotselaar. It is a training of local youth members organised by KLJ. All of the trainers here are volunteers, sharing their experience and advice with the local youth leaders. Evy and Ief, the field officers of KLJ, support these trainers with ideas and materials. In the end, the youth leaders will get a certificate from government. All trainings were done in a none school-like manner: it was learning by doing. It was a good methodology: very practical and innovating. The youth leaders first did exercises and activities, afterwards discussing and sharing experiences. Because they come from different local branches, this is a very fruitful exercise. Youth are free to learn, but they also like to learn, but practically, based on experience. That is why the youth are willing to spend their holiday time learning. We really appreciated the spirit of volunteering that all the youth leaders and trainers have. Even when they are working and having families, they stay and invest time and effort in movement work.

31 October 2009

On Saturday we paid a visit to the KLJ-Branch of Opitter. We met with the youth leaders of the girls and boys and with two age groups: those between 6 and 12 and those between 12 and 16. Tinne, Han and Lien, three youth leaders of the girls, and Bart, head leader of the boys, were all very helpful, willing to share all their experience and knowledge with us. They showed us around their building, they showed us the materials for their activities and we had a discussion on their work. The questions went to and fro so we learned a lot on youth work in Flandres, but we were also able to explain what we are doing and plan to do with the youth of Mviwamo in the future.

They explained how the boy leaders and girl leaders cooperate, that government subsidizes both equally, so there is real gender equality. We learned that parents were very committed to bring or drive their children to the activities and that children are very excited to come. On the other hand we heard that some members can sometimes be very stubborn: they refuse to obey eg when they are asked to switch off their phones or leave these at home, they get angry. In Tanzania, this is so different: people should obey when a group has agreed on certain rules that should apply! We also heard that children are very free and independent, making their own plans for the future. Chances for young people over 16 are available to get a job during weekends or vacations, earning their own money and deciding independently how to spend it. In Tanzania, youth is somtimes dependent on their parents, they can only become independent after 20, untill they have completed secondary school.

In Flandres, youth has a good cooperation with government. Youth leaders can become members of the Youth Council (at local and at regional level). Through this committee, they can express their wishes and concerns to government. On the other hand, government has to present their policies on youth to this committee. They even have to report to youth why they have or not have done some activities. In Tanzania, there are the Youth Ministers. But these are all from Dar es Salaam, so they have very little knowledge of the concerns of the youth in the villages such as Monduli. So it is very difficult for youth from these other villages to have their voice heard. That is why Mviwamo should try and establish a youth movement in the villages to address the problems an ideas that rural youth has.

The youth leaders of the local KLJ branches get together once a month, discussing what they have done, how they can improve their activities, exchanging ideas, solving difficulties together. 2 youth leaders of each local branch meet with leaders of other branches once a month, so they can also share experiences with other branches. Even at regional and national level, this happens. Mviwamo youth has the Youth Steering Committee, which contains one representative of each of the four local branches (mviwabu, mviwako,uuwano, and mviwamaki). Each local branch has its own committee as well. But when they want to meet regularly, and want to organize many activities, transport is quite a challenge: villages are very far apart from each other, and transport is not easy as there are few busses.

KLJ youth leaders divide responsabilities: one or two are head leader, one is bookkeepper, one is in charge of maintanance, one is secretary,… In Mviwamo, it is the same in the local branches.

KLJ addresses the crosscutting issues such as HIV/AIDS. But they do not do this in a school-like manner. They use games, discussions and other group activities to create awareness on these. In Tanzania, we also include these themes like HIV/AIDS in the trainings and big meetings. But we normally do this in classrooms, giving out information. KLJ’s way of discussing these topics will be a good way to make these trainings succesful.

KLJ gets its means from government, from membership fees, but also from organizing fundraisers such as cooking spaghetti, organizing parties, having song, drama and dance,… They often start with free activities: the first 4 activities are free for youth who might want to become a member. That way they learn to know the movement, learn to appreciate the activities. And once they are excited, they will be willing to pay membership (which is 1 euro per activity, even less for families who have many members) or to participate in the fundraisers. In Tanzania, we can start with the same: organizing activities for children and youth (perhaps starting with the children of the youth leaders and their neighbours), slowly growing and becoming an attractive movement. Organizing activities for -16 people, mobilizing in schools and colleges, will be a good way of bringing together people and create a dynamic environment for the Mviwamo Youth movement, though funds might become a hinderance.

In Tanzania we want to become a real youth movement. In Tanzania, there are some, but they are often very political based, used to collect votes. Mviwamo now can be a movement of and for the rural youth, addressing what keeps youth busy. It will be the youth itself who organizes it and it will be youth who will decide what it is about.

Friday 30 October

On Friday we visited the Trias office. We got to know more of Trias’ work and how they support movements in Africa, Latin-America and the Philippines. We got a tour of the offices and met with the Trias collegues; They were charming. Although they were all busy performing their work, they welcomed us, and gave a short explanation of their work. We learnt the strategic plan and data on members, organisations,… that Trias serves.We learnt that there is a good cooperation amongst workers: they respect each other, work together,…

After we had lunch, we took the train form Brussels to Leuven. There we visited the KLJ Secretariat. It was an opportunity for Glory to meet again with Griet, whom she had seen in Tanzania. She welcomed us and gave a tour of the office. We received t-shirts, scarves, pens and stickers with the KLJ-logo, like real KLJ-members.

Gerrit and Lieven, two of KLJ’s staff members gave us a presentation on the establishment of KLJ and GK from Boerenbond. We learnt that all these organisations collaborate eg BB-members send their children to KLJ or GK. Afterwards some KLJ or GK members may become BB-members. We learnt that KLJ is a social organization and is not so much based in economic activities. We learnt that KLJ invests a lot of energy in the capacity building of its youth leaders, so that these can perform well all the activities that they organize. They also have the capacity of having their voice heard by government or other organizations eg on the importance of local schools. We learnt that most of the activities are organized by volunteers. They share the burden of volunteering activies with each others or their parents who can assist them as adult supporter (volwassen begeleider). That way youth who work or study are still able to perform their other responsabilities in other places eg school,…

We learnt that starting recruiting youth from the age of six, will make KLJ to get enough members. So when they come to the age of 16, they know the organization well, they want to stay and have the spirit of commitment to KLJ. That is why they are often prepared to become youth leaders.

We learnt that KLJ invests a lot in recruiting new members, strengthening the local branches so members want to stay and even establish new branches. This result in a yearly increase of membership for KLJ. It is in small amounts, but this is because KLJ is based in villages.

We learnt that members pay membership fees, but receive many pleasant activities in return, like game, songs, evening walks. That is why so many youth are willing to become and stay member.

We learnt that there is a good contact between KLJ, GK and government. So government funds many of their programs or activities. KLJ also has a good way of convincing the parents to give their children the chance to become a member and funds for activities (eg some parents were willing to pay for transport, accomodation,…).

We learnt that KLJ has many materials and ideas to train and support thet local youth leaders. This is a challenge in Tanzania, because there the materials are limited, so local youth leaders have to do with what they have.

We also got some presentation on GK from Griet. We learnt that most of their members are farmers. Some of them do not have their own farm yet, because they are still in school or because they help out on their family’s farm. GK teaches them how to become succesfull farmers, but also local leaders. We learnt that GK is able to express the concern of young farmers with government and organization like BB.

We drove to Bazel for dinner, where we met most of the members of the Workgroup Tanzania. The members of this committee helped organizing the exchange and spent a lot of effort on organizing this visit. After dinner we drove to Vrasene to have an evening walk with torches. We were supprised because we didn’t know what was the meaning of the walk. We walked for 4 kilometers around four station where we received drinks or things to eat. The members were so busy celebrating and talking to each other. They were so busy because it was an opportunity to meet with members of different branches. We learnt that it is good way of gathering youth, but in Tanzania it will not be easy to bring together people form different branches (they being often very far apart from each other, if Mviwamo would want to bring all members from 100 local branches together, costs would be too high). That is why it may be better to organize it in the afternoon, in localities. Furthermore, it is easier to get together youth if it is on a specifc theme, eg to attract attention on gender or HIV/Aids.

And then we went back to sleep in different places with host families. We met with very charitable people who accommodated us very well. During the morning we had a good chat exchanging ideas on Tanzania and Belgium.

29 Oktober 2009

We have started our journey on Wednesday at the Trias office where we said bye and get some blessing words from Jan, the Trias advisor for Mviwamo. We made the last preparations together and got the advice to share experiences freely with our collegues and hosts . When we left Trias, we met with the Mviwamo coordinator, Mr. Massandika. He told us that we have to learn a lot and share, so that when we go back, we can teach other people from what we have learned. He also told us to learn people in Flandres all the knowlegde, experience and skills Mviwamo has.

Leaving all our collegues at the airport was not easy. The checking in became a stressfull experience (looking for passports, visa, ticket again and again), we were not sure if everything would ga allright, but as soon as we were in the plane, everything was ok. Landing in Amsterdam was quite an experience: there were so many gates, but we reached the right place after a long search. The other passengers and staff were very helpful for this. We reached our second plane in time and had a pleasant flight to Brussels.

It was difficult to find our luggage and we were a bit worried that we wouldn’t find our host. Fortunately we found Jeroen from Trias waiting for us. We drove by car to our home for this evening using the highway (which amazed us, having six lanes and no pedestrians marching next to it). We had lunch and then had a short walk in the countryside.

We saw the water tank which provides water for a whole community and this at a very cheap price. We decided when we go back to Tanzania to use the lobbying and advocacy committee and other youth to aks government to provide the same service. We were amazed by the large fields of carrots that farmers grow. We laughed when we heard that farmers sell it for food, but also use it to feed cattle! When we saw all the apples down, it amazed us: these are so expensive in Tanzania. But we learned that the harvesting had just ended and these were the apples that were too ripe to eat.

We went shopping for dinner together and then cooked our meal together. The exchange started to bear fruits, when Lucas in the and volunteered to help with the washing up. For a Maasai man like Lucas, this was a whole new experience. A real proof of gender equality. He promised that he would practice and do the same at home by helping his wife.

This visit is organized with the support of the province Vlaams-Brabant

Dagboek studiereis
An Van Elsacker, nationaal voorzitter van KLJ en Pieter Van Oost, nationaal voorzitter van Groene Kring gingen samen met Trias naar Tanzania om kennis te maken met Mviwamo. Een boerenorganisatie in Tanzania die in de nabijheid van de Kilimanjaro vecht voor de rechten van de boeren. Mviwamo willen graag meer jongeren betrekken bij hun organisatie. KLJ en Groene Kring vinden dit een goed idee en willen hierin inspiratie bieden. An en Pieter hebben een dagboek op deze blogspot bijgehouden over hun ervaringen in Tanzania.
Helemaal beneden aan deze pagina vind je het verslag van de eerste dag van de studiereis.
 
 
Kasi Njema Mviwamo
Kasi Njema wil zeggen: ‘succes met je werk’ of letterlijk ‘goed werk’. Ik heb An en Pieter van dichtbij mogen volgen in hun contact met de Tanzaniaanse jongeren. De grootste uitdaging was de interculturele dialoog. Wij trokken An en Pieter uit de Vlaamse klei en zetten ze in het Tanzaniaanse rode zand. Met een stevige trek werden ze uit hun referentiekader gerukt en geconfronteerd met de Afrikaanse realiteit.

Afrikanen kwamen te laat?

Hoewel het inderdaad zo was dat er Tanzaniaanse jongeren te laat verschenen op de afspraak, bleek na een eenvoudige vraag dat ze een hele afstand moesten afleggen en al lang onderweg waren. Afstand en tijd hebben een andere dimensie in Tanzania dan in Vlaanderen vanwege de grootsheid van het land en de onberekenbaarheid van wegen en openbaar vervoer. Het is ook zo dat er nog weinig commerciële landbouw is, ondanks dat 80% van de bevolking van de landbouw leeft. Maar die 80% is vooral bezig met haar eigen overleven en de stap naar commerciële landbouw is weer een extra risico dat weinigen durven te nemen. De banken hebben geen last van de kredietcrisis want ze zitten als het ware op hun geld, maar langs de andere kant durven ze ook geen leningen te geven want de mensen slagen er niet in om ze goed terug te betalen. 45% van het BNP komt van donoren zoals landen uit het Westen of grote bedrijven die aan ontwikkelingssamenwerking willen doen, maar deze opportuniteit wordt niet omgezet naar projecten ten dienste van de bevolking. Er zijn nog te veel corrupte politici. Dat zie je ook aan de uitbating van de natuurlijke grondstoffen in Tanzania. Buitenlandse bedrijven kunnen die voor een spotprijs uitbaten, zolang de politieke elite maar kan meesnoepen.

Meer bewegen!

Elke dag werd het duidelijker en duidelijker voor An en Pieter, de mensen moeten een beweging maken, de jongeren moeten samenkomen en zich verenigen. Eerst lokaal met een paar leuke activiteiten die inspelen op de interesse van de jongeren. Dan kan je beginnen met wat proefveldwerkingen lokaal en dan naar boven toe een sterke structuur uitbouwen. An en Pieter putten hiervoor inspiratie uit de rijke geschiedenis van KLJ en Groene Kring. Als je een sterke jeugdbeweging en een boerenbeweging kan uitbouwen, dan kan je ook sterker staan tegen slecht bestuur, krijgen banken vertrouwen in je en wordt het risico om te ondernemen eerder een kans op een beter leven dan een bedreiging voor je leven.

Het fun-effect.

Dat je jongeren kon samenbrengen gewoon voor het plezier, is iets wat ze niet gewoon zijn in Tanzania. Daar moet een boerenorganisatie toch niet mee bezig zijn, was bij aanvang van onze trip, zeker hun mening. Het was dan ook deugddoend om te zien dat ze tegen het eind van onze uitwisseling eigenlijk wel open staan om zoiets te proberen in Tanzania. Het enthousiasme waarmee Pieter het verhaal van KLJ en Groene Kring ‘verkocht’ aan het eind van de reis zal hier zeker iets mee te maken hebben. Je zou kunnen zeggen dat An en Pieter een soort fun-effect hebben gehad op de manier van denken bij Mviwamo.

Een actieplan.

Het is duidelijk dat de jongeren van Mviwamo in Tanzania niet bij de pakken gaan blijven zitten. Ze hebben een aanvang van een actieplan gepresenteerd aan An en Pieter. En op hun beurt hebben An en Pieter uitgelegd hoe zij het zouden aanpakken. Er zaten veel gelijkaardige elementen in en bij Mviwamo gaan ze zich voor hun uiteindelijke actieplan verder laten inspireren door wat Pieter zo goed probeerde te verkopen: de werking van KLJ en Groene Kring.

Help mee de jongerenwerking van Mviwamo uit te bouwen.

De eerste zaadjes zijn gezaaid, maar we gaan nu niet gewoon de oogst afwachten. We willen iedereen aanmoedigen bij KLJ en Groene Kring om zich aan te sluiten bij de werkgroep Tanzania. Iedereen mag en kan vanuit zijn of haar ervaring bij KLJ en GK meewerken hieraan. We hebben mensen nodig die ofwel strategisch kunnen nadenken, ofwel creatief zijn met tekst of tekeningen, ofwel mensen die tijd kunnen vrijmaken om Nederlandse teksten in het Engels om te zetten, ofwel all rounders, multi-inzetbare mensen om die jongerenwerking mee te inspireren en uit te bouwen. Contacteer hiervoor griet.peters@klj.be of klj@triasngo.be

Help mee KLJ’ers te sensibiliseren over jongeren in Tanzania.

Naast de uitbouw van een jongerenwerking in Tanzania willen we ook alle KLJ’ers bewust maken van de situatie van jongeren in Tanzania. We hebben hiervoor mensen nodig die creatief zijn in het organiseren van events en mensen die iets kennen van goede promotie te maken. Wij zorgen voor de juiste omkadering van jullie initiatieven. Dus wees eens creatief met een goed doel en sluit je aan bij de werkgroep Tanzania. Contacteer hiervoor griet.peters@klj.be of klj@triasngo.be

Als leiding van een KLJ-afdeling kan je nu al iets doen. Bekijk op deze blog ‘mijn KLJ doet mee’ en doe met je afdeling mee met de SPRING-actie. Een tof en ludiek concept voor jong en oud én je doet iets voor het goede doel. Klik dus snel door…

Tot binnenkort op de blog met jullie acties of in de werkgroep Tanzania

Maarten, medewerker Trias.

  
Dag 9: Tweede brainstormsessie en afscheid
Aan het einde van onze studiereis volgde nog een gezamenlijke brainstorm in het kantoor van TRIAS Tanzania. Na het middagmaal moesten we met pijn in het hart afscheid nemen om terug huiswaarts te keren. Mviwamo, het gaat jullie goed!

Foto: Sofie De Wulf

Foto: Sofie De Wulf

Foto: Sofie De Wulf

Foto: Sofie De Wulf

 
 
Dag 8: Ondernemerschap komt nog niet uit Tanzaniaanse handen

Onze laatste dag in Tanzania werd begonnen met een bezoek aan grootschalige land- en tuinbouwbedrijven. Samen met onze collega’s van Mviwamo, de organisatie voor kleinschalige landbouw, bezochten we een zaadvermeerderingsbedrijf dat in Nederlandse handen is. We werden er rondgeleid door een Vlaamse landbouwingenieur die jarenlang ontwikkelingswerk gedaan heeft in Tanzania. Enige tijd geleden besloot hij het ontwikkelingswerk te verlaten omdat hij zich sterk zorgen maakte om de lokale mentaliteit van ondernemerschap en tewerkstelling. Onze collega’s van Mviwamo werden geconfronteerd met sterk ondernemerschap in hun eigen land en dit deed hen de wenkbrauwen fronsen. De vertegenwoordigers van Mviwamo hadden er dus absoluut geen idee van dat er dergelijke landbouweconomie aanwezig is in Tanzania. Het zaadvermeerderingsbedrijf werkte met 143 lokale medewerkers waar ieder zijn verantwoordelijkheid krijgt. Wie zijn werk goed doet krijgt er zelfs een bonus voor zijn geleverde prestaties. Na de uitleg die we kregen over de zaadproductie voor professionele groentetelers konden we de serres ingaan.

Foto: Sofie De Wulf

De serre was vrij modern ingericht en je kon er als bezoeker niet ingaan zonder je handen te wassen, je schoeisel te ontsmetten en een overjas aan te trekken. De veiligheids- en kwaliteitscontrole werd zeer strikt gereglementeerd. Eens iedereen aan alle voorwaarden voldeed zagen we de zaadproductie van meloenen, paprika, komkommer, sla, tomaat en aubergine. Het bedrijf deed ook heel sterk aan veredeling en hield een heuse genendatabank in leven. Deze genendatabank wordt nog heel frequent gebruikt in hun veredelingsprogramma. Na de bezoeken doorheen de serres, het zuiveren en drogen van het zaad ging de discussie lekker verder tussen de Nederlandse/Vlaamse ondernemers en de vertegenwoordigers van Mviwamo. De Vlaamse landbouwingenieur hield geen blad voor de mond en zette zijn uiteenzetiing voort met enkele frappante uitspraken. Hij werkt met 70% vrouwen omdat deze preciezer en efficiënter werken, hij kon ze ook beter vertrouwen. Volgens hem zit het ondernemerschap helemaal niet in de Tanzaniaanse bovolking. De bereidheid om risico te nemen om een onderneming op te starten is helemaal afwezig en zo blijft de economie en de tewerkstelling op een rampzalig laag pitje staan.

Foto: Sofie De Wulf

Groene Kring en KLJ hebben dus nog heel wat werk aan de winkel om via een jongerenwerking de jeugd te mobiliseren om hieraan iets te veranderen. Het wordt geen gemakkelijke opdracht maar we gaan er zeker voor gaan, de drie pijlers van Groene Kring zouden ook hier ingang moeten vinden. Natuurlijk te beginnen bij de opbouw van een goed gestructureerde beweging, met later de mogelijkheid om heel wat opleiding te voorzien voor deze potentiële jeugdige ondernemers. De derde pijler komt dan nog aan bod via een gestructureerde en democratische belangenverdediging. Dit is hier niet evident omdat belangenverdediging hier niet aanvaard wordt…

Foto: Sofie De Wulf

Na de middag ging KLJ kijken naar een school voor technische beroepsopleiding voor elektriciens, metsers, landbouwers, enz.

Foto: Sofie De Wulf

Ondertussen ging ik zelf een bezoek brengen aan een lokaal onderzoeksstation. De belangrijkste teelt in Tanzania is maïs, op de voet gevolgd door verschillende soorten bonen. Het onderzoeksstation deed ook heel wat bodemanalyses om advies te geven naar teeltkeuze. Dit omdat bemesting en bestrijding hier nog helemaal niet ingeburgerd is. Biologische landbouw is hier bijna de enige aanwezige productiewijze, vaak wel wegens een gebrek aan financiële middelen en andere productkennis. Het onderzoekstation werkte met een vijftal wetenschappers en 45 technische medewerkers die zich vooral toeleggen op de bonenteelt.

De dag werd afgesloten met een bezoek aan de lokale dagelijkse voedselmarkt van Arusha. Honderden lokale mensen trachten er hun producten te verkopen aan de lokale bevolking. Op de terugweg naar ons hotel werden we nog vele malen aangesproken door de lokale bevolking om allerlei souvenirs te kopen. We hebben ons toch even laten verleiden om naar de Maasai markt te gaan. Soms moet een mens al eens een risico nemen, dat besef je meestal niet als alles goed afloopt. Maar wie de laatste maanden op de beurs gespeeld heeft zal het wel geweten hebben wat risico inhoudt, wel net dat kan je hier ook meemaken op een Maasai markt. Afbieden is een echte sport met winnaars en verliezers. Net deze onderhandelingen zouden we als Vlaamse land- en tuinbouwers nog allen veel meer onder de knie moeten krijgen. Met deze boodschap kunnen we morgen de reis afsluiten samen met Mviwamo en Trias. De conclusies gaan we jullie niet langer geheim houden van zodra deze bekend zijn.

Pieter Van Oost
 
 
Dag 7: Bezoek aan jeugdorganisaties in USA River en Arusha

De voorbije dagen hebben we de Tanzaniaanse fauna en flora ontdekt. We brachten een bezoek aan de nationale parken: Lake Manyara en de Ngorogo krater. Het is duidelijk dat de vulkanische grond zeer vruchtbaar is. Voor het eerst zagen we grote graanvelden en enorm veel groen.
Vandaag gingen we op veldbezoek bij 3 verschillende organisaties die met de plaatselijke jongeren werken. Elk hebben ze hun eigen manier van aanpakken.

Deze jongeren komen dan in opvangcentra in de stad terecht. Wanneer ze afgekickt zijn van hun verslaving en gemotiveerd zijn om hun lot te veranderen, kunnen ze bij Watoto terecht. Daar verblijven ze gedurende drie jaar. Ze krijgen er enerzijds een algemene opleiding en anderzijds leren ze een bepaald beroep zoals timmerman, metser, boer, …. In de voormiddag hebben ze theorie en in de namiddag praktijk.

Foto: Sofie De Wulf

‘s Avonds is er tijd voor sport en ontspanning. Na deze vorming, gaan ze ook op een soort stage in een bedrijf, bij een vakman of een boer. Meestal kunnen ze daar nadien aan de slag om een inkomen te verwerven. Op die manier maken ze weer deel uit van de maatschappij. Deze organisatie zorgt er ook voor dat de weggelopen jongeren terug worden opgenomen in hun familie. Hier verblijven zo’n 31 jongeren tussen 15 en 18 jaar.

De volgende organisatie die we bezochten was United African Alliance Community Center. De oprichter is een Amerikaanse advocaat in ballingschap. Hij werd in Amerika vervolgd als activist voor de beweging voor de Afro-Amerikanen. In dit centrum kunnen jongeren terecht nadat ze hun lagere school afgerond hebben. Ze kunnen er verschillende vakken volgen zoals Spaans, Engels, kunst, computer, muziek en handwerk. In elk vak heb je 3 niveaus.

Foto: Sofie De Wulf

Deze vakken zijn vooral bedoel om het zelfvertrouwen van de jongeren op te bouwen. En niet zozeer om een bepaald beroep te leren. Iedereen in de buurt van de school is welkom. Dagelijks volgen er ongeveer 100 jongeren gratis les. Na de les gaan de jongeren weer naar huis. Ze verblijven er niet op permanente basis zoals bij Watoto.

Foto: Sofie De Wulf

Tot slot gingen we langs bij Mkombozi, een centrum voor straatkinderen in Arusha. In deze organisatie zijn maatschappelijk assistenten en straatwerkers actief. Om te beginnen gaan ze actief op zoek naar straatkinderen en proberen ze uit te zoeken wie ze zijn en vanwaar ze komen. Overdag vind je vooral groepjes jongens. ’s Nachts gaan ze ook rond omdat heel wat meisjes dan als prostituee op straat rondlopen. Ze sporen deze jongeren aan om hun situatie te veranderen door bijvoorbeeld onderwijs te volgen of een beroep te leren. Ze proberen de jongeren ook terug in contact te brengen met hun familie.

Foto: Sofie De Wulf

Soms is het niet mogelijk om terug te keren naar huis, omdat ze bijvoorbeeld misbruikt werden. Dan zorgt Mkombozi ervoor dat ze ofwel in een ‘grouphouse’ of in een pleeggezin worden opgevangen. Verder bieden ze jongeren ook zelf vormingen aan om bijvoorbeeld hun eigen handeltje op te zetten. Als ze de vorming goed doorlopen hebben en een soort van stage gevolgd hebben, krijgen ze een klein startkapitaal om effectief zelf aan de slag te gaan. Daarnaast worden ze ook gevormd in het omgaan met geld: hoe kunnen ze zien of hun bedrijfje wel goed draait of waarom het nodig is om geld te sparen. Verder is Mkombozi ook een mobiele school.

Foto: Sofie De Wulf
Ze trekken rond naar de dorpjes om er kinderen op een amusante manier iets te leren of om te horen wat er bij hen leeft en met welke problemen ze geconfronteerd worden. Dit project heeft enorm veel succes. Mkombozi is met enorm veel dingen bezig en helpt daardoor honderden jongeren en kinderen.

Vandaag is duidelijk geworden dat het aantal straatkinderen jammer genoeg toeneemt en dat de overheid niet investeert om dit probleem op te lossen. Vele jongeren trekken naar de stad omdat ze thuis problemen hebben of dat ze geen geld kunnen verdienen in hun dorp en daar dus ook niet kunnen overleven. Dankzij de organisaties die we bezocht hebben, gaan heel wat jongeren toch een betere toekomst tegemoet. Jammer dat de overheid niet actief wil meewerken aan deze projecten.
De organisaties hebben elk hun eigen manier van werken met jongeren. Voor ons was het zeer interessant om inzicht te krijgen in deze verschillende methoden. Mviwamo wil ook met een jongerenbeweging starten en waarschijnlijk kunnen we een aantal dingen,die we vandaag gezien hebben, toepassen. Alweer een leerrijke dag voorbij.
Voor alle duidelijkheid: bij ons is het nu twee uur later dan bij jullie. Want sinds gisteren is in België het winteruur van kracht.

An Van Elsacker

  
  
Dag 4: Presentatie en brainstormsessie in Monduli

Enkele sfeerbeelden van de gegeven presentaties en de brainstormsessie

Foto: Sofie De Wulf

Voorstelling KLJ door voorzitster An Van Elsacker

Foto: Sofie De Wulf

Eerste brainstormsessie met de leden van Mviwamo.

Foto: Sofie De Wulf

Eerste brainstormsessie met de leden van Mviwamo.
 
 
Dag 3: Veldbezoeken in Monduli

Vanmorgen werden we al vroeg gewekt door het luid gekwetter van enkele ibissen. Na een stevig ontbijt waren we klaar om kennis te maken met het werkgebied van Mviwamo in Monduli. Vandaag brachten we een bezoek aan een aantal lokale boerengemeenschappen die lid zijn van Mviwamo.

De eerste gemeenschap teelde groenten. Meer specifiek de bladeren van koolzaadplanten. Wij gebruiken koolzaad vooral om bvb. biodiesel van te maken. Zij hakken de bladeren fijn, koken ze af in gezouten water, laten alles drogen en verpakken het vacuüm in plastieken zakjes. De blaadjes smaken trouwens naar spinazie. Ze verkopen dit product en de opbrengst ervan wordt gespaard om later in hun gemeenschap te investeren. Je moet weten dat heel dit proces gebeurt zonder toegang tot stromend water en elektriciteit.

Foto: Sofie De Wulf

Vervolgens kwamen we terecht bij een zeer traditionele Maasai stam. De vrouwen produceerden er juwelen zoals armbanden, kettingen en oorringen met heel fijne pareltjes. Die juwelen worden verkocht aan toeristen en op de markt. 30% van de opbrengst gaat naar hun gemeenschap en de andere 70% is voor de maker van het juweel. Om je even een idee te geven. Een paar oorbellen kost 2000 Tanzaniaanse Shilling (ongeveer 1,25 euro). Wat hier vooral opvalt, is dat deze zeer traditioneel geklede Maassai vrouwen en mannen, die in zeer primitieve omstandigheden moeten leven, wel allemaal een hippe gsm hebben. Blijkbaar is die gsm hier enorm belangrijk bij iedereen die op de een of andere manier handel drijft. Wanneer de batterij van hun gsm plat is, moeten ze naar het dorp en kunnen ze voor 300 Shilling (ongeveer 20 cent) hun gsm weer opladen. Want ze hebben geen elektriciteit. Opvallend na het bezoek van deze twee gemeenschappen is dat ze vrij ver uit elkaar liggen om tot hetzelfde dorp te behoren en dat maar een enkele weg geasfalteerd is. De meerderheid van de wegen zijn zanderig en vol putten.

De derde gemeenschap wordt volledig gerund door vrouwen. Ze kweken kippen en verkopen het vlees en de eieren. Daarnaast hebben ze twee geiten, waarvan ze de melk verkopen. Je kan die kippenbedrijven niet vergelijken met de bedrijven bij ons. Ze hebben een kip of 10 en voor hen is dat al heel wat. Verder waren deze vrouwen ook bezig met Jatropha-planten. Je kan het vergelijken met koolzaad. Want je kan er ook biodiesel mee maken. Ze verbouwen die planten om erosie te voorkomen, omdat ze enorme wortels hebben. Ze waren ook van plan om er zeep van te maken. Kortom, vrouwen met ambitie.

Foto: Sofie De Wulf

Bij de vierde gemeenschap werden bananen verbouwd. Verderkweekten ze ook een aantal groenten zoals pompoenen. In tegenstelling tot ons eten zij ook de bladeren van deze planten. Tot slot maakten ze ook stenen om huizen te bouwen.

Ons vijfde bezoekje van die dag was niet aan een gemeenschap maar aan de thuis van een medewerker van Mviwamo. Deze man getuigt van zin voor ondernemerschap. Voor het eerst zagen we een koe, zoals we die bij ons gewoon zijn. En niet van die, om het even onrespectvol te zeggen, uitgemergelde dieren.

Hij had voor zijn gezin ook een silotank gebouwd om maïs te stockeren waar ze voor drie jaar mee toekomen. Zo’n silotank kost 100 euro. Maar is voor hen een enorme investering. Verder had hij ook nog een plantage met koffieplanten. Aan deze man merkte je meteen dat hij wil vooruit gaan in het leven.

We zetten onze weg verder naar een melkverwerkingsbedrijf. Per dag wordt er ongeveer 50 liter melk verwerkt. De gepastoriseerde melk wordt verpakt in plastiek zakjes en smaakt eigenlijk naar zure yoghurt. De melk wordt dan verkocht op markten. De manier waarop de verwerking gebeurt, is absoluut niet conform de Belgische en Europese regelgeving. Vervolgens gaat het opnieuw richting een vrouwengemeenschap. Naast hun dagelijks werk op hun eigen boerderij, komen ze vrijwillig samen om plantgoed te kweken, die ze dan kunnen verkopen op de markt. Met de opbrengst hopen ze op termijn hun eigen landbouwbedrijfjes verder te kunnen uitbouwen.

Tot slot brengen we een bezoek aan een kippenkwekerij, in de hoofdzaak gerund door vrouwen. We worden heel hartelijk verwelkomd door een zingend ontvangstcomité. Alweer gaat het om een zeer kleinschalig bedrijf.

Foto: Sofie De Wulf

Conclusie van de dag: er is hier nog veel werk aan de winkel. De landbouwproductie verloopt hier absoluut niet efficiënt. Het is zeer kleinschalig en je stelt jezelf de vraag hoe de mensen op deze manier kunnen overleven. Om te beginnen is er een groot gebrek aan toevoer van water. De gemeenschappen die vrij makkelijk toegang hebben tot water. Daar zie je al verbetering. Maar daarnaast lijkt er vaak een gebrek aan ondernemerszin te zijn: het eigen lot in handen nemen, veranderen en vooruitgaan. Het is natuurlijk makkelijk om dit te schrijven en het is misschien nogal zwart-wit gesteld. Voor een stuk zal dit nog een gevolg zijn van het vroegere socialistische model, een beetje te vergelijken met het communisme. Jammer genoeg staat dit verandering blijkbaar wel in de weg. Al bewijzen een aantal mensen hier dat het toch anders kan. Hopelijk kunnen we met dit traject de mensen hier op de goede weg zetten.

An Van Elsacker

 
 

Dag 2: Mto Wa Mbu

Foto: Sofie De Wulf
Na een zeer goede nachtrust met op de achtergrond wat lawaai van actieve apen hebben we kunnen genieten van een smakelijk ontbijt. Daarna werden we via twee goed uitgeruste terreinwagens door dorre droge landschappen gebracht naar de Massai. Daar aangekomen konden we kennis maken met een 50-tal lokale kleinschalige landbouwers en vertegenwoordigers van middenveldorganisaties. Iedereen kreeg de kans om zichzelf kort voor te stellen om dan het programma van de dag verder te overlopen. Mviwamo, de landbouworganisatie voor kleinschalige landbouwers, kreeg een uitgebreid forum om haar werking toe te lichten. Men hecht heel veel belang aan het samenbrengen van landbouwers om kennis uit te wisselen. Al snel bleek er nog veel werk aan de winkel te zijn bij het goed en efficiënt organiseren van de plattelandsbevolking. Trias ondersteunt hier Mviwamo als lokale landbouworganisatie, maar ook andere organisaties die het platteland vertegenwoordigen waren talrijk aanwezig. Met deze uitgebreide groep van kleinschalige landbouwers bezochten we dan een lokale markt van vee en vele andere voedingsmiddelen.

Foto: Sofie De Wulf
Zo’n markt komt maandelijks samen en daar wordt vooral gehandeld in vee en een beetje in andere producten. Eens terug konden we heerlijk smullen van de lekker klaargemaakte Tanzaniaanse keuken. Na de overheerlijke maaltijd was er tijd voor theater en muziek, maar dan wel telkens met een politieke boodschap ter ondersteuning van de landbouwers en plattelandsbewoners. De dag werd afgesloten met een ronde tafel over toekomstige initiatieven die Mviwamo moet ondernemen. Heel veel nieuwe ideeën kwamen van de plaatselijke bevolking.

Foto: Sofie De Wulf
Opvallend was de bijzondere inspraak van de vrouw wat hier niet evident is in de traditionele Tanzaniaanse cultuur. Bovendien was er een bijzondere interesse naar de inspraak van jonge landbouwers in de landbouworganisatie en het landbouwbeleid. Men is ervan overtuigd dat jongeren de toekomst mee moeten kunnen bepalen en dat zij het zijn die moeten durven veranderen. De dag werd afgesloten met de aankomst op ons hotel, een hutje in het dorpje Monduli.
De start van ons Tanzaniaans avontuur
Gisterenavond zijn we vertrokken in Zaventem. Een hele onderneming om in Tanzania te geraken met tussenstops in Duitsland, Ethiopie en Kenia.
Vandaag om 13.30u (12.30u Belgische tijd) zijn we eindelijk op de plaats van bestemming. Meteen gaat het richting Arusha, naar het regiokantoor van Trias.
We laten de Kilimanjaro, die helaas in wat mist verhuld is, achter ons. Onderweg genieten van de mooie landschappen en van de gezellige bedrijvigheid in de verschillende dorpjes. Opeens verschijnt er een imposante vrouwelijke agent in het midden van de baan en we moeten meteen aan de kant voor een presidentieel convooi met o.a. president Mougabe van Zimbabwe. We weten meteen wie hier belangrijk is!
Aangekomen in het Trias-kantoor maken we kennis met de verschillende partners met wie we de komende dagen zullen samenwerken en overlopen we het ganse programma van de studiereis.
En zo zit de eerste dag er bijna op. Nog even wat voorbereiden voor morgen, een hapje eten en dan eindelijk in ons bedje.

Auteur: An Van Elsacker

Pieter Van Oost